Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
In mijn archief vond ik De Wijkkrant van oktober 1999, daarin stond mijn verhaal in de rubriek‚ dierbaar over de olifant op onze garagedeur. Ik eindigde dat verhaal indertijd met de woorden: De olifant vrolijkt niet alleen onze garagedeur op, maar vrolijkt iedereen die er naar kijkt en hem wil zien, een beetje op. Waarom deze olifant mij zo dierbaar was, heb ik uitgebreid in dat verhaal in oktober 1999 beschreven! Hij was me dierbaar tot hij verdween. Door Anita Hol-Bubeck In het najaar van 2008 was ik onderweg naar huis toen mijn zoon Jeroen mij belde. Ik hoorde aan de stem van Jeroen stem onmiddellijk dat er iets was. Toen hij mij vertelde wat er was, zocht ik snel een parkeerplaats op en zei tegen hem, als dit een geintje is, dan is het ook een heel slecht geintje. Hij gaf onmiddellijk toe dat hij wel eens heel slechte geintjes maakte, maar verzekerde hij mij, dit is echt geen grap. Hij zou het zelf ook heel erg slechte grap vinden. Het is dus echt waar en de tranen lopen over mijn wangen. Wat was er gebeurd? Wij hadden heel enthousiast tegen de schilder gezegd, dat al het schilderwerk aan ons huis dezelfde kleur moest krijgen. Ik hoor mijn man nog zeggen: alles moet roomwit. De schilder had het iets te letterlijk genomen. Hij was enthousiast al het oude schilderwerk, dus ook het schilderwerk op de garagedeur, aan het wegschuren. De schilder kreeg een rotgevoel toen mijn dochter thuiskwam en vroeg: ‚ oh moet de olifant wel weg? Maar hij schrok pas echt toen mijn zoon even later thuis kwam en zei: ik geloof nooit dat mijn moeder dit leuk gaat vinden. Toen was het echter al te laat! De oude grijze olifant op een blauwe deurToen ik ongeveer één uur later thuis aankwam, zag ik dat het helaas geen slechte grap was, maar dat het echt waar was. Hij was verdwenen mijn trots, de olifant op onze garagedeur. Dikke tranen rolden over mijn wangen. Ik was zo aan mijn olifant gehecht. Het was al ruim 12 jaar een vertrouwd beeld als ik thuis kwam. Wij woonden in het huis met de olifant op de garagedeur! Regelmatig hielden mensen even stil voor ons huis om naar de olifant te kijken. Maar hij nu stond hij er niet meer. Vaag kon je de contouren nog waarnemen, maar het vertrouwde grote grijze beeld was weg. Nog steeds verbijsterd en huilend, liep ik het huis binnen en iemand in huis mompelde iets van‚ kom op je moet van een mug geen olifant maken‚ Slechte grap, hele slechte grap, maar toch door mijn tranen heen moest ik eigenlijk ook wel lachen. Dat dit gebeurd was, was echt zo ongelofelijk dom. Mijn man heeft zelf gezegd: al het schilderwerk moet roomwit worden. De schilder deed keurig wat hem was opgedragen en hij was zich geen kwaad bewust. Pas toen onze dochter en zoon er opmerkingen over maakten begon hij te vermoeden, dat het misschien niet helemaal de bedoeling was. Ik zal u besparen hoe het tussen mij en de schilder verder is gegaan. De korte versie is: de schilder vond het allemaal verschrikkelijk en ik vond het allemaal nog veel erger! Ik was echt heel erg verdrietig. Zoonlief kwam diezelfde avond nog met de oplossing. Laat ze de deur maar gewoon roomwit schilderen en dan zetten we de olifant van het logo van jouw eigen bedrijf er wel op. Dat logo is een lichtblauwe olifant op een roomwitte achtergrond. Jeroen troostte mij met de woorden: dat logo is ook veel moderner en veel frisser van kleur en dat is toch mooi jouw eigen logo op de garagedeur. De gedachte was leuk maar wie kon die olifant groot op die deur schilderen? Het logo is maar heel klein.De blauwe nieuwe olifant op een roomwitte deurDe winterperiode 2008/2009 kwam en ging weer voorbij en dagelijks keek ik nog steeds een beetje verdrietig naar de kale witte garagedeur. Het zat me niet lekker, die kale witte deur. Mijn man vindt het wel mooi die strakke witte deur, maar ik kon er maar moeilijk aan wennen. Ik mistte het vertrouwde beeld van een olifant.In mei 2009 was Jeroen klaar met zijn eindexamens. De eerste weken deed hij even helemaal niets en toen maakte hij een studie van mijn lichtblauwe olifanten logo en de ruimte op de garagedeur. Zijn glimlach werd steeds groter, terwijl hij met een meetlat, potloden, stiften en ruitjespapier bij de garagedeur stond te kijken. Hij zag het kennelijk voor zich! Ik durfde er niet op te hopen, maar ik zou het hartstikke leuk en reuze knap vinden als hij het voor elkaar zou krijgen.Op een avond stond hij er ineens: een lichtblauwe olifant stond op onze roomwitte garagedeur. Het zag er prachtig uit! Ik had weer bijna tranen in mijn ogen. Het was Jeroen gelukt. We hadden weer een olifant op onze garagedeur; een lichtblauwe olifant op een roomwitte deur! Een dag later plaatste Jeroen terecht heel trots, zijn initialen onder, zijn olifant! Zijn olifant, die hij voor mij, en een beetje voor zichzelf en voor alle mensen die regelmatig naar de olifant keken, terugschilderde op onze garagedeur. Het is wel een andere olifant, maar er wordt net zo vaak, zo veel en zolang naar gekeken als naar de oude olifant. Ook deze nieuwe lichtblauwe olifant vrolijkt niet alleen onze garagedeur op, maar hij vrolijkt ook iedereen die er naar kijkt, en het wil zien, een beetje op!
Pagina's (1): 1