Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Klooster in de straat anno 2011 In 2002 hebben we vanuit de wijkkrant een interview gehouden met de paters Franciscanen van het klooster Bonaventura in de Vermeerstraat. Tijdens redactievergaderingen komt af en toe een opmerking: “hoe zou het nu met ze zijn.” Tijd om weer eens langs te gaan bij deze kleine woongemeenschap in Nijmegen-oost. Aangezien ik zelf in de buurt woon, bel ik spontaan aan. Eigenlijk om een afspraak te maken voor later in de week. Maar misschien denk ik teveel vanuit mensen die weinig tijd hebben. Pater Jan Haas maakt de deur open. En voor ik het weet zitten we in de ouderwets gezellige huiskamer met een kopje koffie, met uitzicht op de gigantische tuin. Pater Jan Haas is momenteel 88 jaar en zit door een beroerte in een rolstoel. Hij praat een beetje moeilijker, maar is zeer goed bij de pinken. Hoeveel mensen wonen er momenteel in het klooster? “We zijn nu met z'n tienen. De gemiddelde leeftijd is hoog. De oudste pater is 90 en de jongste is 68 jaar oud. Ten tijde van het eerste interview was Gerard Ris nog de gardiaan. Maar na zes jaar is er altijd wisseling van de wacht en komt er een nieuwe gardiaan. Dat is Siegfried Bergmann geworden. Pater Ris is hier blijven wonen.” Het woord gardiaan benadrukt de zorg die een franciscaner overste voor zijn broeders moet hebben. Hij is de eerst aansprakelijke van het klooster. De franciscanen of minderbroeders vormen een kloosterorde bestaande uit volgelingen van Franciscus van Assisi. Ze behoren tot de bedelorden. Ze leven in armoede, mogen niet trouwen, maar praten wel met elkaar. Gelukkig maar, omdat we anders een lege bladzijde zouden hebben gehad in de wijkkrant. Pater Jan is in Pakistan tot priester gewijd. Dit betekende een aantal jaren studie, filosofie en theologie. Veranderen er leefregels omdat iedereen een dagje ouder wordt? “Nee, we staan vroeg op en ik probeer ook alles zoveel mogelijk mee te doen. We doen een aantal dingen gezamenlijk en dat proberen we zo veel mogelijk vast te houden. Het is ook belangrijk naar mijn idee om dat te blijven doen, anders val je zogeheten buiten de boot. Dat betekent om acht uur 's ochtends het ochtendgebed in de kapel. Om 10.30 uur koffie. Om 12.30 uur de warme maaltijd.” Hoe gaat het hier eigenlijk met het koken? “We kregen altijd eten van de Vijverhof, maar dat is nu gestopt. We hebben nu een kok die voor twee dagen kookt en een dame die de was doet (al 25 jaar lang) en samen zorgen ze ervoor dat we te eten krijgen.” “Ja, daar hoef ik me niet druk om te maken zegt pater Jan met een enorme brede glimlach, ik hoef het alleen maar te eten.” En 's avonds hebben we avondgebed of een mis. Ook op zondagochtend hebben we een mis om negen uur. Officieel is de mis voor de broeders, maar er zijn enkele mensen van buiten het klooster die al jaren de mis hier bijwonen. O.a. een dame van 93 jaar die hier in de buurt woont.” Bestaan er toekomstplannen voor de groep paters die er nu woont? “Nou, daar praten we eigenlijk nooit over. En ik, ja, ik leef bij de dag.” Pater Jan heeft al op veel diverse plekken gewoond. Hij komt oorspronkelijk uit Rotterdam en heeft 36 jaar in Pakistan gewerkt als missionaris. Persoonlijk ken ik mijn tante Marie die 50 jaar non was in Brazilië. Zij is de rest van haar leven daar gebleven. “Ja, vertelt Jan Haas, Brazilië kent een samenleving die zo westers is, dat het voor oudere missionarissen gemakkelijk is om daar te blijven. Bij mij in Pakistan lag het anders. Voor ziekteverlof ging ik naar Nederland terug omdat hier de gezondheidszorg beter is. Daarnaast is de Pakistaanse wereld religieus best complex.” Alhoewel ik moet zeggen dat 85% van het missiewerk eigenlijk ontwikkelingswerk is. Echt voor de armen ter plaatse.” Ja, dat herinner ik mij ook wel van tante Marie. Ze kwam eens in de vijf jaar naar Nederland. Dat betekende dat ze met fantastische exotische verhalen kwam, maar ook de armoede kon benoemen uit de eerste hand. Wij gaven nooit geld aan hulporganisaties, maar stuurden altijd geld naar tante Marie, of ze kreeg het cash mee in een envelop. Minicursus spiritualiteit Het valt me op dat ik pater Jan niet kan verleiden tot generaliserende uitspraken. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig en doet geen uitspraken over dingen waarvan hij vindt dat ie hierover niet kan oordelen. Wat kan zo'n gesprek toch weer een nuttige leerschool zijn! Er worden zoveel cursussen aangeboden waarbij de onderwerpen “niet oordelen en aandacht” vaak thema's zijn. Daar betaal je dan meestal onspirituele prijzen voor. Hier, in mijn eigen straat, in gesprek met Pater Jan, krijg ik zomaar een minicursus spiritualiteit. Zo zie je maar, deze onderwerpen zijn van alle tijden en om in stijl te blijven: er is niets nieuws onder de zon! Een pater is ook maar een mens Op de valreep krijg ik toch nog één ongezouten mening te horen. We hebben het over zijn liefde voor muziek. De Mattheus Passion vind hij “je van het.” Verder draait hij op zijn kamer ook andere stukken van Bach, soms Mozart, maar ook Tsjaichovsky. Hij houdt ook vanaf jongs af aan van Gregoriaanse gezangen. Op de vraag of ze nog wel eens zingen in de mis zegt hij: “ik zing zelf niet meer mee, maar er worden nog wel liedjes gezongen, die vreselijke van Huub Oosterhuis. Dat vind ik armoede.” Het klooster wordt aangepast aan de vergrijzing. Er is een oprijlaan aangelegd voor rolstoelen, een lift gebouwd en de badkamer is vergroot. Ik hoop dat deze bijzondere groep paters hier nog lang zal kunnen blijven wonen. Voor hun zelf, maar ook voor de unieke buurtborrel van de Vermeerstraat, waarbij we altijd koffie van de paters drinken, gemaakt van wijwater! Redactie: In oktober 2011 is pater Jan Haas overleden.
Pagina's (1): 1