Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Wat een activiteit! Sinds enige jaren wonen wij met plezier in de wijk Groenewoud. Zoals de naam al doet vermoeden: een boomrijke buurt, ruim opgezet, door een aantal groene longen omgeven. Park Brakkenstein, Heilig Landstichting en Mariënbosch brengen je binnen enkele meters in een andere wereld. De afgelopen jaren heeft er langzamerhand een verschuiving plaats gevonden in de hoeveelheid activiteiten die zich in en vlak rond de wijk afspelen. Een levendig deel van de stad, niets mis mee zult u zeggen. Echter wanneer je kijkt naar het geluid dat de verschillende sportclubs, verenigingen en (muziek)evenementen produceren, verandert levendig al snel in overlast gevend. Vanuit de vraag: ""Ben ik de enige die hier last van heeft en overdrijf ik?"" hebben wij het gesprek geopend met diverse buurtbewoners en wat bleek? Ook zij bemerkten een toename van het geluidsniveau en de hoeveelheid dagen waarop geluid tot overlast leidt. Samen met enkele andere wijkbewoners hebben wij een buurtenquête gehouden waaruit geconcludeerd kon worden dat er een gedeeld gevoel bestond dat hier een wereld te winnen viel. Naarmate men verder van de plaats van de stoorzender afwoonde, was logischer wijs de overlast minder. Toen we gingen kijken waar de overlast vandaan kwam, stuitten we op een ongekend aantal ""inrichtingen"" dat zich in en rond het zuidelijke deel van Groenewoud gevestigd heeft. Benieuwd of u ze allemaal kent: 1. Voetbalvereniging SV Orion 2. Tennisvereniging Quick 3. Tennisvereniging The Insiders 4. Tennisvereniging Avanti 5. Scouting Brakkenstein 6. Dressuurstal Brakkenstein, nu De Manege (sporthal, zaalhockey) 7. Hortus Arcadië 8. Tennisclub Swift 9. Tennisvereniging Rapiditas 10. Voetbalvereniging Kolping-Dynamo 11. Korfbalvereniging Noviomagum 12. Nijmeegse Mixed Hockeyclub (NMHC) 13. Chalet Brakkenstein Al deze inrichtingen, zoals dit in de taal van de wet- en regelgeving genoemd wordt, hebben de mogelijkheid om hun reguliere activiteiten te organiseren conform de aan hen verstrekte vergunningen. Bij een voetbalclub horen juichende supporters, een tennisclub slaat met ballen, een hockeyteam maakt een goal door de bal tegen de plank te slaan. Wat is ons probleem dan, zult u zich afvragen? Daarover later meer!
Glas in lood uit de oorlogsjaren Onlangs is door het rijk een deel van Nijmegen aangewezen als een beschermd stadsgezicht. Het treft hierbij een groot deel van de eind 19e, begin 20e eeuw stadsuitbreidingen, welke pas van na de opheffing van de vestingstatus in 1874 kon plaatsvinden. Een deel van Nijmegen-oost valt ook onder dit gebied. De schil rond het centrum is herkenbaar aan de vele herenhuizen, villa's en park-laanachtige straten. De gebouwen zijn veelal in traditioneel metselwerk uitgevoerd met vele versieringen in de gevels, gedecoreerde raambogen, balkons, spekbanden met typerende glas in lood ramen in verschillende kleuren met art deco en jugendstil motieven welke kenmerkend was voor deze bouwperiode. Ondanks door de tweede wereldoorlog onder vuur gelegen Nijmegen zijn er veel gebouwen in deze cirkel die de tand des tijds hebben doorstaan. Er zijn nog verschillende panden die de beglazing van voor of uit de tweede wereldoorlog hebben, vaak herkenbaar aan de kwaliteit van het getrokken glas, lokaal dikker of dunner en plaatselijk enkele foutjes waardoor er een vertekend beeld wordt weergegeven. Een herkenbaar aspect uit de oorlogstijd is de samengestelde beglazing van glas in lood, welke zonder decoraties of kleuren. Door de vele bombardementen in de oorlogsjaren sneuvelden er vaak vele ruiten, waardoor glas schaars of moeilijk verkrijgbaar was. Als alternatief om de veelal grote ramen te voorzien van beglazing sneed men uit de grote stukken uit gesneuvelde ruiten, vierkante of rechthoekige ruitjes van gelijke afmetingen, die met een loodstrip als een grote ruit aan elkaar werd gesoldeerd. Door de grote afmetingen van deze glas in loodramen moest het glasoppervlak worden verstevigd door middel van een windroede welke horizontaal achter een of meerdere loodstrips werd bevestigd. Beletage glas in lood : ca. 1943- 2007 In 2007 is de originele raamindeling teruggebracht Verdieping originele raamindeling ca.1904 met uitzondering van de bovenlichten ca. 1943
Wie vandaag de dag door de Dominicanenstraat in Nijmegen komt ziet op nummer 5 het oude reclamebord van 'Maison Antoine' Toneelhaarwerken op de voorgevel, het opschrift laat zien dat hier in het verleden een dames en heren kapsalon was gevestigd. Ook stond deze kapsalon destijds bekend als een plaats waar men zich kon laten grimeren en verkleden voor toneel en haarwerken. De naam Antoine doet nog herinneren aan Dhr. Toon ( Anton) Schloter, waar hij eind jaren 30 woonde. In het archief van Nijmegen zijn nog foto's van de heropening in 1960, al werd in 1937 er al gesproken van een kapsalon op de Dominicanenstraat 5. De heer Schloter werkte in zijn kleine kapsalon in de voorkamer van het huis. In 1951 had hij kennis met mevrouw Bokhorst en woonden en werkten zij samen in de kapsalon. Mevrouw Schloter-Bokhorst leerde het kappersvak van haar man. Op zaterdag deed men 'stoeken' in de kapsalon , waarbij er een fles drank bij de slijterij op de hoek werd gehaald. Ook kapper Schloter deed gezellig mee totdat men erachter kwam dat door de gezellige activiteiten er geen mogelijkheid meer was om te knippen, dezelfde klanten kwamen de zaterdag erna gewoon weer terug. *stoeken een spelletje In 1960 werd na een interne verbouwing de kapsalon heropend. Op de voorgevel werd het reclamebord tussen de twee markante ramen geplaatst. In 1962 overleed de heer Schloter en ging zijn vrouw M. Schloter-Bokhorst hier alleen verder. In 1987 werd er het jubileum van 50 jaar kapsalon Maison Antoine bereikt. Er kwam een artikel in de krant, het jubileum en een klein stukje voorgeschiedenis werden hier vermeld. Tot eind 1992 gingen de activiteiten in de kapsalon door, mevrouw Schloter- Bokhorst was toen 72 jaar. Het interieur was sinds heropening in 1960 nooit veranderd. De school die tegenover de kapsalon stond is in 2005 gesloopt na een behoorlijke tijd van leegstand en verpaupering. Er zijn nog steeds verhalen van oud leerlingen die zich nog weten te herinneren dat de gordijnen in de klassen tegenover de kapsalon rond Sinterklaastijd door de leraren werden gesloten. Dit werd gedaan omdat er verspreid over de dag, geregeld verschillende sinterklazen uit de kapsalon kwamen.
Een gebroken hart, diepe verlangens, wat je ook meenam, Troost was er Op de meest troosteloze zaterdag in de natste herfst aller tijden maakte Nijmegen Oost zich op voor een nieuwe editie van de Troost van Oost. Tijdens dit hartverwarmend smartlappenfestival werd er door jong en oud naar hartenlust gedanst en gezongen. Het was lekker druk, niet zo gek want wat is fijner dan na een gure donkere dag, troost te vinden in de gezelligste negen Nijmeegse kroegen? Het feest kan dan ook niet vroeg genoeg beginnen. Hoewel er in sommige cafés om 20:00 uur nog getafeld wordt, worden de eerste polsbandjes uitgedeeld. Troost van Oost gaat van start. In het uur dat volgt beslaan de ramen, vormen er zich gezellige rijen voor de deuren en gaan de artiesten los! 'Klotsende oksels en een zweetlip? Maakt helemaal niks uit.'
Nu al vijf of zes jaar lang vegen de bewoners van het pleintje aan het einde van de Daalseweg de bladeren op. Zo gezellig met z\\\'n allen, jong en oud, in heerlijke herfstgeuren en -kleuren Jullie razende-reporter-zonder-camera stond er bij en keek er naar. Je zou er spontaan willen wonen, daar aan dat pleintje tegenover café Jos. Zo veel leuke mensen !
Gastvrijheid bij De Sjalot, Een hele poos geleden vroeg de wijkkrant om een enquete in te vullen over het wonen in Nijmegen Oost. Mijn man vulde de enquete in, en dat was dat. Tot onze verbazing kregen we enige tijd later het bericht, dat hij een prijs gewonnen had, en wel een bon om voor €50,00 te gaan eten bij een nieuw geopend restaurant: de Sjalot. Erg leuk, want we houden van lekker eten. In Nijmegen Oost is er veel mogelijk, en een nieuwe plek erbij maakt het nog leuker om hier te wonen. Afgelopen zaterdag was het dan zover: we hadden een tafeltje besproken. Vlak voor vertrek even de bon erbij pakken en er naartoe. Nergens te vinden die bon! Onbegrijpelijk! Maar we gingen er nu toch echt een keer eten: dan maar een andere keer de bon ingewisseld. Bij aankomst kwam na enige tijd de eigenaresse even kennismaken en informeren of we hier voor het eerst aten. Wij vertelden wat de aanleiding was om bij de Sjalot te komen eten: de prijs die we gewonnen hadden, maar ook dat de bon niet gevonden was voor vertrek. "" geen probleem, ik geloof uw verhaal"", zei ze heel sportief. "" dat lossen we toch gewoon op."" wij waren aangenaam verrast door haar vertrouwen en haar gastvrijheid. Die avond hebben we heerlijk buiten op het terras genoten van de Tapas schotel met een lekker biertje erbij. Het eten smaakte uitstekend! Bij het afrekenen werd het bedrag van de bon afgetrokken van het totaalbedrag. Een heel attent gebaar! Het restaurant is een aanrader voor lekker en apart eten, en ook de aankleding binnen en buiten ziet er sfeervol uit. Ook bijzonder: in dit bedrijfje komt vrijwel alles van eigen tuin , en wordt gewerkt met medewerkers met een beperking. De plek is ook erg leuk: een levendige omgeving met meer restaurants en cafees, en rustig genoeg om buiten fijn te kunnen eten. Wijkkrant, bedankt voor die leuke prijs! En eigenaresse van de Sjalot: bedankt voor het heerlijke eten en je spontane aanbod. Wij komen zeker terug! Enne......we hebben de bon inmiddels teruggevonden. Die zullen we een andere keer alsnog afgeven. William Agelink en Diny Schotanus I
Deze column verscheen april 2013 in de Wijkkrant van Nijmegen Oost Langzaam trekken ze in colonnes op door de wijk. De eigenlijke opmars is al veel eerder begonnen met de ambassadeurs die van deur tot deur gingen. Maar nu zijn de grondtroepen aan zet. Vanaf de Waalbrug gaan ze langzaam omhoog de wijk in. Als eerste rollen graafmachines en gigantische klossen met glasvezelkabels de straat in. Gevolgd door de busjes met mensen, gewapend met schop en oranje hesjes, peuk in de mond. Straat voor straat nemen ze onderhanden, tegels wippen ze uit het bestaande gareel. De opgewoelde zand en aarde tekenen hoe het verloop van het gangenstelsel is. Tot 20 of 30 cm diep, waar de gasleidingen liggen, kan de graafmachine zijn werk doen. Daarna komt het echte handwerk, en laveren de mannen met schoppen tussen kabels en leidingen door tot de vereiste diepte is bereikt. Deze week was mijn straat aan de beurt. De ruimte vulde zich met talen uit alle windstreken; Ik hoor Engelse, Arabische, Duitse en Slavische klanken, maar geen Nederlandse. Het is zwaar werk, dat kun je zien, maar ik hoor het ook van de voorman die dus wel Nederlands blijkt te zijn. Hij is met zijn ploeg aan het werk die uit een man uit Letland, Turkije, Polen en Griekenland blijkt te bestaan. De werkdruk is hoog, vertelt hij, de grond moeilijk toegankelijk door het oorlogspuin dat in de grond vastgestampt blijkt te zitten. Elk huis krijgt zijn eigen kabel. Daarvoor kan de voorman geavanceerd geschut inzetten. Vanuit de geul aan de straat schiet hij een raketje naar de woning. In het kielzog daarvan de glasvezelkabel, het digitale goud waar het allemaal om te doen is. Het verbaast me, al die mannen uit den vreemde, en dan met name uit het voormalige Oostblok die hier de gangen graven. Dat had je veertig jaar geleden niet kunnen bedenken. De troepen zijn vandaag weg gegaan, wat rest zijn sporen zand op het trottoir. Nu nog even afwachten wat we straks in beeld krijgen. Ik denk dat we niet moeten zeuren als de Russische staatstelevisie straks op nummer 1 geprogrammeerd blijkt te staan.
door Marjon Spoorenberg Toen ik in 1982 in Groenewoud kwam wonen was het een stille buurt. De meeste huizen hadden nog platte daken en als ik vanaf de van Haapsstraat de Wijntgensstraat inliep kreeg ik het gevoel van een vakantiepark. Dit vakantiepark had ook nog een eigen televisiemast! De kinderen van de eerste generatie bewoners waren net het huis uit en de kinderen van de tweede generatie moesten nog geboren worden. En met de kinderen van de tweede generatie liep het niet écht storm. Voor mijn kinderen waren er dan ook weinig vriendjes in de buurt en er was ook geen speeltuin. Het enige wat we hadden was een troosteloos speelpleintje achter ons huis met een vieze zandbak waar de katten hun behoeften indeden. Mijn kinderen leerden fietsen op dit pleintje en voetbalden er met de paar aanwezige buurtjongetjes waarbij een paar versleten rekjes als doelpalen diende. Een vervallen winkelcentrum en een kleine buurtbibliotheek ondergebracht bij de NSG waren de enige ontmoetingsplekken in de wijk. En we hadden Jan die met zijn SRV wagen elke dag toeterend de buurt in reed. Meer was er niet te doen in de wijk! Toen het winkelcentrum en de bibliotheek verdween en ook Jan niet meer elke dag kwam werd het pas écht stil. Maar dit veranderde met de bewoners van de derde generatie, zij kochten in de jaren negentig van de vorige eeuw de huizen van de bewoners van het eerste uur en er vond een explosieve geboortegolf plaats. Groenewoud verjongde. De jonge ouders vonden het maar niets dat er zo weinig te beleven viel voor hun kinderen en richtten een buurtcommissie op. Zij vonden dat hun kinderen een plek moesten hebben om verantwoord te kunnen spelen en er kwam een speeltuin. Ook het pleintje achter mijn huis werd opgesierd met een glijbaan en twee wipkippen. De vieze zandbak was toen al jaren weg. De buurtcommissie is nog steeds actief, elk jaar in augustus organiseren zij het buurtfeest en door het jaar heen zijn er allerlei activiteiten voor kinderen zoals het feest van St.Maarten en paaseieren zoeken op tweede Paasdag. Ook andere bewoners zijn actief, zo hebben we een beheerscommissie die een paar keer per jaar de speeltuin en het speelpleintje opknapt. Sinds een paar jaar hebben we met Koninginnedag een kleine rommelmarkt in de van Cranenborchstraat, is er een eetclub en nu dus een wandelgroep. En we hebben een wijkkrant en een eigen website: www.nijmegen-oost.nl/bericht/groenewoud waar bewoners zelf informatie op kunnen plaatsen. Het winkelcentrum en de bibliotheek zijn dan wel verdwenen maar Groenewoud bruist als nooit tevoren!
Door Juliëtte van Ankeren Deze maand zijn wij gestart met een nieuwe vorst. Niet Willem de zoveelste, maar Willem Alexander. Hij staat namelijk niet in de wei naast Berta 30, zo heeft hij zelf verkondigd. Hij is geen rund. Hij gaat verhuizen met zijn Máxima en hun drie prinsessen-dochters. Moeder Beatrix verlaat haar paleis, om plaats te maken voor haar opvolger. Een soort huizenruil. Direct stonden de reclamemakers klaar om dit menselijk transport uit te buiten. Vele nep-Willems en Bea\'s zijn op mijn netvlies beland. Maar ook de echte! Ja, de monarchie heeft verbroederd en kleurde Nederland oranje. Nederland was op 30 april even het middelpunt van de wereld. Veel mensen moeten bij een nieuw beroep verhuizen. Onze Koning ook. Nu heeft Willem Alexander niet naar een huis hoeven zoeken. Het was voor hem wel duidelijk waar hij thuis hoorde. Hij had niet zoveel keus. Het was snel geregeld, arbeidswoning voor de Koning. Voor de rest van de Nederlanders is het lastiger, die hebben namelijk wel keus. Veel keus. Daarbij moeten zij hun financiële positie ook nog eens goed overwegen. Als het de gewone man allemaal is gelukt met het vinden van een thuis, kan het feest der verbouwing beginnen! Ook in Oost. En graag in het voorjaar! Dan horen we de pneumatische hamers tegeltjes wippen, de schuurmachines op het hout en de radio\'s op volle sterkte. Dat hoort erbij in mei. In Oost klussen we graag en veel aan ons huis, het liefst na het werk. En het liefst in het voorjaar. Dan droogt de verf snel. Handige jongens doen het zelf, op eigen kracht en met beleid. Bij hun thuis of bij vrienden. Natuurlijk op het moment dat ik bij een aangename temperatuur \'s avonds buiten wil eten. Dan staat in de buurt het nijvere volk op de ladder. Ik woon niet stilletjes in een hutje op de hei en ik ben blij dat men in mijn omgeving allemaal zo goed op het huis past. Dus een beetje lawaai, ach, het verbroedert! Dan komt in het voorjaar natuurlijk ook de tuin aan de beurt. De hagen, het gras, alles moet vertroetelt en gekortwiekt. Op zondag hebben we meestal wel tijd voor de verzorging van onze groene perkjes. De elektrische snoeischaar wordt veilig bediend door sterke handen. De maaimachine ratelt. De zinnenprikkelende geur van het vers gemaaide gras vult mijn neusgaten. Alles ziet er picobello uit. Tijd om te gaan fietsen en te genieten van onze schitterende omgeving. In Oost! Want Oost blijft dankzij zulk goed buurtmanschap de fijnste woonplek op aarde! Juul
Voorjaar Goedbeschouwd is het voorjaar een tijd van nieuw leven Het komen van vers groen in bomen bloemen en struiken De nieuwkomers bij de vogels de dierenwereld in het algemeen Dat zeer spoedig en ongetwijfeld en zonder hulp zal ontluiken Een seizoen dat gaat gepaard met mooie ochtenden en avonden Met een diversiteit aan kleuren het mystieke alom en de geuren Na te denken over dit fenomeen het in je op te nemen te doorgronden Het gaat in de natuur van zelf daar hoef je bijna niets aan te doen Laat voor wat heet ongerept, ook ongerept, laat het dan ook ongerept Dus mijn advies zou zijn geniet van al het schone om je heen het groen Laat voor wat het is wat voor ons allen is geschapen Omarm dat met veel respect en met ontzag Wees blij met het seizoen dat er ontegenzeggelijk wezen mag. Zondag 19-05-2013 Gerrit Paas
Ik kwam hem elke dag tegen wanneer ik boodschappen deed. Direct naast de ingang van de supermarkt, onder het afdak, speelde hij op zijn viool. Hij stond er in mijn beleving al jaren. Voor hem op de grond lag zijn uitnodigend geopende vioolkist. Geen duit in het zakje doen maar in de vioolkist. De opbrengst liet zich raden, maar leek geen vetpot. Regelmatig moest die worden gedeeld met een \'free-lance\' gitarist, die aanschoof, of er stonden concurrerende collectanten bij de ingang. De opbrengst kon natuurlijk ook een welkome aanvulling op een uitkering zijn, wat het wel aanmerkelijk minder romantisch zou maken. Het winkelend publiek zag hem staan en hoorde de vertrouwde muziek. Ze stonden er niet voor stil en vroegen ook niet om verzoeknummers. Gehaast pakten ze het winkelkarretje en deden hun boodschappen. Regelmatig betaalden ze hem terug met de munt waarmee ze het karretje van het slot hadden gedaan. Sommige, altijd vrouwen, knoopten een gesprek met hem aan; geen idee waar het dan over ging. De afgelopen weken stond hij er niet meer en miste ik hem. Maakte de langdurige koude hem het spelen onmogelijk? Heeft hij zijn werkterrein verlegd of zijn \'zwerversbestaan\' ingeruild en komen we hem binnenkort tegen als verkoper In een kledingzaak? Het zal toch niet zo zijn dat hij zijn viool aan de wilgen heeft gehangen? Waarschijnlijk willen we eigenlijk alleen maar weten hoe het met deze \'oude\' bekende gaat! Hans Jansen
Pagina's (1): 1