Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (2): 1 2 Volgende
Titel Omschrijving
GEDACHTEN OP WOENSDAGOCHTEND:BREAKING NEWS: In Nijmegen-Oost is door de recente westerstorm een fles melk omgevallen.Voetbal: Nederland-Gibraltar 0-1Onder de Vlindertuin is een Romeinse nederzetting ontdekt toen Maastricht nog gesticht moest worden.Nijmegen-Oost aka Rustoord 2Café Jos is nog steeds het centrum van de wereld!
Dierenarts zijn. Het is een prachtig beroep. Het is werken met hoofd en handen. Het is omgaan met mensen en dieren.Het is geen dag hetzelfde. Als dierenarts heb je plicht om kundige zorg te bieden aan je patiënten. Zowel overdag als 's nachts, zowel doordeweeks als in het weekend. Tijdens een avond- of weekenddienst krijg je als dierenarts allerhande telefoontjes. Het gaat heus niet in alle gevallen om een spoedgeval. Maar..wat is dan eigenlijk een spoedgeval? Daar is niet eenvoudig een antwoord op te geven.In de ruim 10 jaar dat ik dierenarts heb ik geleerd, dat het er eigenlijk niet toe doet. Eén gedachte helpt me altijd enorm bij het opnemen van de diensttelefoon: Degene die me belt heeft daar een reden voor. Die persoon ziet iets aan zijn huisdier , of zit met een dier in een situatie waar hij professioneel advies bij nodig heeft. Wat ben ik blij dat deze persoon dan naar de dierenarts belt! Want heus,uit je slaap gebeld worden of als je na een lange dag werken net even lekker zit ; het is niet altijd prettig. Maar dat is een huiskamer vol hondendiarree of katten kots ook zeker niet! Ik ben een dierenarts en ook een gewoon mens dat 's nachts slaapt. Ik zit niet in mijn witte doktersjas naast de telefoon. Maar ik ben wel altijd bereikbaar en ik geef u graag deskundig advies als u met een dringende vraag zit of met een dier dat volgens u echt hulp nodig heeft. Bij spoed is telefonisch overleg beter dan Google of een internetforum. U hebt direct contact met een professioneel dierenarts. [Fabienne-Baggerman]
Wat het Vondelpark voor Amsterdam is, is de Vlindertuin voor Nijmegen-Oost. Als ik een thriller zou schrijven, zou de titel luiden: "Moord in de Vlindertuin". Tijdens een gesprek met een oudere oorspronkelijke bewoner van Nijmegen-Oost kwam naar voren dat vóór de Vlindertuin er was dit een groenstrook van de gemeente Nijmegen was. Een boek uit Oktober 1991 (Hengstdal- een wijk van Nijmegen-Oost deel 2 auteurs: J. Raeven en Antoon Janssen) geeft aan dat de Vlindertuin toen nog niet bestond. Pas rond 1995 is deze er gekomen. Ik wil de eetlust niet bederven maar ik dacht altijd dat iemand er een mortuarium voor een kat had gebouwd. Bleek het achteraf een stenen oven te zijn. Hoe kan men zich vergissen!!!!! 9-6-'18 sprak ik een man, die vertelde dat hij in het begin van de 2e W.O. als kind speelde in de onder de huidige Vlindertuin gelegen schuilkelders. Later werden deze schuilkelders gedicht door de gemeente.
Iedere levensfase ontmoet je andere mensen. Momenteel is dat Fysioplus, een goed geoliede instelling aan de Tooropstraat. Er werken over het algemeen mensen rond de 40, die zelf ook veel aan sport doen. Te denken valt dan aan (ijs) hockey, wielrennen en ultralopen. Ook ontmoet je daar mensen die je soms al 30 of meer jaar niet gezien hebt. Iemand waarvan ik 100% zeker wist dat ik hem ooit ontmoet had op de camping in Frankrijk ontkende dat ((licht) dementerend?), iemand anders weer van voormalig café Stijntje Buijs of iemand van omroep Gelderland. Wat volgens mij moeilijk is als fysiotherapeut is om iedereen tevreden te houden. Om geen ruzie te krijgen met de klanten moet je met iedereen meepraten. De politieke mening kan uiteenlopen van PVV tot groen links. Pas nog dacht ik dat de therapie niet door zou gaan, omdat de ruimte door de staatssecretaris was gevorderd om Syrische vluchtelingen in onder te brengen. Onzin natuurlijk!!!!!
Ruim 1250 buurtbewoners vierden samen feest in Nijmegen-Oost NIJMEGEN – Zondag 27 september 2015 was het feest op het LIMOS-terrein in Nijmegen-Oost. Voor de derde keer werd hier het Ondek je BUUR(t)!-feest georganiseerd. Het wijkfeest 2015 was groter dan ooit. Er waren meer activiteiten, meer workshops én meer bezoekers. Maar liefst 1.250 buurtbewoners brachten hun zonnige zondagmiddag door op de TorremoLIMOS eendagscamping. In TorremoLIMOS Een bonte stoet van caravans, kleurrijke parasols, luchtbedden, tenten en campingstoelen ging zondagochtend richting een wel heel speciale locatie. Het LIMOS-terrein in Nijmegen-Oost werd voor een dag omgetoverd in een heuse dagcamping. Ruim 150 vrijwilligers gingen in de vroege uurtjes aan de slag om camping 'In TorremoLIMOS' te realiseren. De campingbezoekers die vanaf 13:00 uur het campingterrein opkwamen wisten niet wat ze zagen: “Het terrein is enorm, ziet er geweldig uit en er is zelfs een campingreceptie. Ook dankzij het zonnige weer heb ik een echt campinggevoel!” Bomvol campingprogramma Campinggasten konden de gehele dag heerlijk rondstruinen over het campingterrein. Voor groot en klein was er enorm veel te beleven. Zo waren de DJ- , graffiti en flamenco-workshops een hit, wilden bezoekers maar al te graag op de foto met gekke camping-props of poseren voor een 'one of a kind' mini-portret. Ontspannen werd er volop in de massagetent, met een drankje in de hand luisterend naar live muziek, door te knuffelen met de knuffelhonden of een partijtje te schaken in de zon. Het markplein, genaamd de Oogst van Oost, waar campinggasten hun creaties en werkzaamheden toonden trok veel bekijks, de meiden van turnclub Sparta wisten een gemêleerd publiek te boeien met hun hoog niveau turndemonstratie en de smaakvolle hapjes van chefs uit Nijmegen-Oost vonden gretig aftrek. Irene Wanhill, Ontdek je BUUR(t)-organisatie: “Ruim 1250 bezoekers en ruim 150 vrijwilligers zijn aantallen waar je alleen maar van kan dromen als je in februari 2015 het feest gaat voorbereiden. En dankzij het enthousiasme, creativiteit en tijd van een ieder is het geworden wat het nu is: een feest voor en door de BUUR(t).” Informatieve Azc-rondleiding Ook dit jaar konden buurtbewoners hun azc-buurtbewoners beter leren kennen. Wie het campingpad over het LIMOS-terrein volgde kwam via de rommelmarkt en de kinderwerkplaats op het kleurrijk versierde azc-terrein terecht. Belangstellenden werden hier opgewacht met een drankje, konden eventueel een rondje op de kameel maken om daarna met een bewoner hun verblijf te verkennen. Buurtbewoner Ratna Peller wist de dag feilloos samen te vatten: “Het was weer een erg leuk feest met een informatieve rondleiding over het azc.”
De familie Koenders is op zoek naar informatie over hun overleden grootvader. Opa J.J. Koenders woonde van ongeveer 1925 tot zeker 1960 in de Postdwarsweg en had een melk/ijswinkel (later café 't Hoekje) op de hoek van de Hazelaarstraat. De drie kleindochters hebben hun opa nooit goed gekend en zijn op zoek naar mensen die uit overlevering iets over opa Koenders kunnen vertellen. Zij willen graag in contact komen met buurtbewoners die: Foto's hebben met hun grootvader (zelf hebben ze slechts één foto) Beeldmateriaal hebben van de melk/ijswinkel of van cafetaria/café 't Hoekje. Zie link naar het archief van de gemeente) - http://studiezaal.nijmegen.nl/ran/_intro.aspx#215958. Informatie hebben over oma Leentje Koenders-Schaeffer informatie hebben over vader Hemmy en zijn zus Riet weten wanneer grootvader J.J. Koenders is overleden en waar hij ligt begraven. Kun je helpen met informatie? Mail dan naar redactie@nijmegen-oost.nl
Diep in mijn hart geloof ik …. Diep in mijn hart geloof ik, dat wij zullen overwinnen, op een dag … Op een dag zullen wij onszelf overtroffen hebben, in het geloof, dat we door de tijd heen, de wereld 'samen' hebben kunnen veranderen, daar geloof ik in. Diep in mijn hart geloof ik, dat niet God, maar wij ons zelf, kunnen bevrijden, en in staat zijn, onze harten te laten spreken van knellende banden, die wij elkaar opleggen. Oh diep in mijn hart weet ik, dat, de 'wil' om in vrede te leven, in ieder van ons aanwezig is, Ja, diep in mijn hart geloof ik daarin. Diep in mijn hart, is er het verlangen, om dat vredes verlangen te delen met jou en mij, met jou en de ander, en met alle anderen. Diep in mijn hart, is er het verlangen; dat vredesproces te starten van mens tot mens. Van binnen uit, want de wereld veranderen kunnen we niet alleen, niet alleen vanuit het kleine kringetje, waar wij ons dagelijks in bevinden. Sinds ik de glorie van de Universele Liefde hebt gevoeld in mijn binnenste, is er de drive deze glorie te delen, met jou en onze naasten, met allen om ons heen. Diep in mijn hart weet ik, dat we niet bang hoeven te zijn voor elkaar, voor de ander, en ook niet voor de vreemdeling. Wij allen zullen bevrijd worden. Wij zijn niet bang, want wij bevrijden ons 'zelf' van onze angst, omdat we ons 'zelf' kunnen bevrijden. Wij zullen overwinnen, omdat we ons 'zelf' overwinnen. Wij zullen vrij worden, om te komen en gaan … Vrij van angst Vrij van Dogma's Vrij om te veranderen Vrij om elkaar lief te hebben. Ja, op een dag … op een dag, zal het zo zijn, dat we bevrijd zullen zijn, van die angsten en onzekerheden. Maar …. Het is wel zo; dat wij het 'zelf' moeten doen, geen God of overheid kan daar garant voor staan. Wij kunnen het echt zelf … Daar ben ik zeker van … Daar geloof ik in … La Lucas
Waar: Prof. Cornelissenstraat / Prof. Schrijnenstraat Wat: Beweegtuin, met toestellen om balans, spierkracht en coördinatie te trainen. Wie: Tom (9), Willemijn (7), Anniek (7) en Maura (bijna 8). Waarom: Uitgenodigd door OBG, maar ze willen hier nog wel vaker spelen. De speeltoestellen van de Beweegtuin bij het OBG staan er nat en verlaten bij, als een groepje kinderen van buitenschoolse opvang SOOS aan komt lopen. Wat verbaasd kijken Tom (9), Willemijn (7), Anniek (7) en Maura (bijna 8) naar de lege toestellen. “Waar zijn die oude mensen nou? We zouden hier toch met oude mensen spelen en op de foto?” De Beweegtuin is een soort speeltuin voor ouderen. Er staan toestellen om balans, spierkracht en coördinatie te trainen. Maar ook kinderen zijn hier van harte welkom. Daarom vroeg het OBG de naburige bso SOOS (van basisschool Klein Heyendaal) hier een keer met wat kinderen te komen spelen. Helaas werkt het weer niet echt mee aan de gehoopte speelse ontmoeting tussen jong en oud. “Ik denk dat ze het te koud vinden.” De kinderen hebben geen last van het druilerige weer. Terwijl pedagogisch medewerker Tom (“Hij is 28, dat moet je er ook bij zetten, hoor!”) van onder een paraplu toekijkt, rennen ze enthousiast op de speeltoestellen af. Op een informatiebord staat uitleg over de verschillende oefeningen die je kunt doen. De meisjes rennen heen en weer tussen de toestellen en het bord, en werken keurig het hele rijtje af. “Stap 4! Waar is stap 4?” “Hierheen! Deze evenwichtsbalk. Makkie!” Met gemak rennen de meisjes over de balk. “Ik denk dat oudere mensen dit wel moeilijker vinden. Ze hebben ook grotere voeten, dus voor hen lijkt het smaller.” Terwijl de meisjes in sneltreinvaart het hele “parcours” doorlopen, is Tom zelf op onderzoek gegaan. Hij probeert een van de twee 'voetfietsen' uit. Om bij de trappers te kunnen moet hij helemaal op het puntje van de bank gaan zitten. “Ze hebben wel iets langere benen dan wij.” Dan ziet hij dat de trappers van de andere fiets wat dichterbij het bankje staan: “Kijk, deze is voor kinderen!” Ondertussen staan de meisjes bij de rekstokken. Wat moet je hier precies doen? Ze kijken nog eens naar het plaatje. “O, je moet gaan zitten. Maar dan krijg ik een natte kont! Nouja, wat maakt het uit…” Anniek ploft op het natte bankje. “En nu? Optrekken?” Tom sprint naar een toestel met oefeningen voor handen en armen, en begint fanatiek aan de knoppen en schijven te draaien. Anniek komt kijken en begint enthousiast met hem mee te draaien. Daar zijn Maura en Willemijn het niet mee eens: “Anniek! Dat is niet de route! Daar zijn we nog niet. We zijn bij stap 10!” “Nou en? Dit is leuk!” roept Anniek. Dan laten Maura en Willemijn hun parcours ook voor wat het is en komen bij het draaitoestel kijken. Voordat ze terug gaan naar bso SOOS, is er tijd voor een kleine evaluatie. Tom vindt de Beweegtuin best leuk, maar hij gaat toch het liefst met vriendjes naar het bos: “hutten bouwen enzo”. De Beweegtuin is volgens hem vooral goed voor ouderen. “Kinderen gaan hier niet echt van zweten.” Anniek denkt dat de Beweegtuin juist ook wel iets is voor jonge kinderen. “Voor kleuters enzo. Misschien is het nog te moeilijk, maar ze kunnen dan wel al die dingen leren.” Alle vier willen ze hier nog wel een keer terugkomen. Willemijn zelfs wel elke dag. “Want dan ben je elke dag lekker fit!” En wie weet komen ze hier de volgende keer wel wat ouderen tegen. “Dat zou leuk zijn, want dan kunnen we zien wat ze allemaal doen. En of ze het goed kunnen!” Wil je ook meedoen met deze serie over speelplekken in Oost. Graag! Laat me weten waar jij het liefst speelt. Stuur me een mailtje: marjolijn@schrapfabriek.nl
JE MAiNTIENDRAI … Ik zal handhaven … “Je Maintiendrai”, is een wapenspreuk van het Huis van Oranje-Nassou, en kan je lezen als een oproep; verdedig je huis en natie. “Geloof-Hoop en Liefde”, is geen wapenspreuk, en kan je lezen als; al ken ik jouw taal, en begrijp je woorden die je uitspreekt, en begrijp ik de doelen die je nastreeft; zonder geloof – hoop en liefde, kunnen we niet tot een eenheid komen, om onze christelijke waarden samen te beleven, of te beschermen. Met alle commotie, en de 'destructieve' gebeurtenissen op het wereldtoneel, en de discussies die daardoor ontstaan, lijkt het erop dat we ondertussen de belangrijkste kenmerken van ons christendom, aan het 'verdonkeremanen', [vergeten/versjacheren] zijn. Tijdens discussies en overwegingen over het goed en het kwaad, in de wereld van ons bestaan, is het alsof wij; geloof – hoop en liefde, onder een glazen stolp hebben weggezet. Waardoor we weten dat het bestaat, maar we kunnen er niet meer bij. Laten het geen zichtbare en kenbare rol meer spelen in openbare discussies en dialogen, wanneer het om handelen en keuzes maken gaat. En toch, het kan toch niet zo zijn, dat geloof – hoop en liefde, enkel en alleen voorbestemd voor 'geliefden', en via het spreken van een 'kansel en preekgestoelten' aan de orde mag zijn? Geloof – hoop en liefde, kan toch een veel grotere invloed op ons uitoefenen, als we er echt in geloven? Geloof – hoop en liefde, kan als een hoopvolle, geloofwaardige en liefdevolle 'samenhang' werkzaam zijn, in ons. Het mag toch als een grondhouding herkenbaar zijn in elke burger van dit land? Je Maintiendrai, ik zal handhaven; dat was en is toch niet de enige mogelijkheid, dat we ons land en onze cultuur, te vuur en te zwaard, verdedigen kunnen? Allicht is het menselijker, dat we van de grond af aan; dat wil zeggen, vanuit ieders zijn of haar verantwoordelijkheid in de dagelijkse praktijk van het leven, onze cultuur laten groeien en bloeien door: geloof – hoop – liefde. Je Maintiendrai Nijmegen 14 september 2015 La Lucas
Voor de zomervakantie 2015 is op initiatief van een buurtbewoner uit Groenewoud een excursie georganiseerd naar de Universiteitskassen. Deze zijn in 2014 volledig gerenoveerd en liggen tegen Groenwoud aan ter hoogte van tennisvereniging Avanti. De kassen geven in de donkere maanden een enorme oranje gloed die je als passant nieuwsgierig maken naar wat daar gebeurt. Toen bewoners op de Valkenburg contact hadden gelegd met de beheerder van een complex was een rondleiding bij hoge uitzondering mogelijk! De Radboud universiteit werkt samen met andere universiteiten waaronder Wageningen. In Nijmegen worden vooral onderzoeken gedaan naar de invloed van klimaatveranderingen (temperatuur, verdroging) op bepaalde gewassen, bijvoorbeeld tomaten. Dit onderzoek wordt altijd in opdracht gedaan van het bedrijfsleven. Waarbij het bedrijf de kosten van het onderzoek betaalt en de universiteit de kennis en de middelen levert. Bijvoorbeeld veredelingsbedrijven zijn continue op zoek naar verbeterde zaden .... big business. Waar vroeger de heren professoren zich helemaal konden uitleven met de meest exotische planten is nu het hele kas zo efficient en effectief als mogelijk ingericht. Waarbij botanische planten plaats hebben gemaakt voor tomaten en paprika plantjes .... Natuurlijk zorgt de zon overdag voor warmte in de kassen en wordt overtollige warmte per ruimte vol automatisch via ramen afgevoerd. 's Nachts en tijdens bewolkte dagen zorgen de lampen voor licht, warmte en een mysterieuze gloed vanuit Groenewoud. Of zouden ze er toch ook andere plantjes kweken als bijverdienste ...
GEDACHTEN OP WOENSDAGOCHTEND:Heel Holland kaktAls in Nijmegen-Oost een fles melk omvalt, is het breaking newsCafé Jos is het centrum van de wereldHomo hominis lupus est (de mens is voor zijn medemens een wolf)
Dit buurtcafé is een rustpunt in een jachtig bestaan. De laatste jaren kom ik hier nog maar incidenteel. Vroeger was het verzamelplek van de voetbalclub UNIVV als wij die zaterdagmiddag thuis of uit gevoetbald hadden. Rinus en zijn 12 discipelen zaten rond de grote tafel. Vaste 'gasten' waren o.a. Martin, Ria, de moeder van Ria(?), Marlou, Geert en Hans van Hooft sr. Rond 17.00 uur ging altijd de schaal rond met gefrituurde lekkernijen. Na een sloot bier was dit altijd lekker en men hoopte dat ze nog een keer langs kwamen. Wat nu gesneden koek is, heb ik daar ontdekt: o.a. Schneider Weisse, Rodenbach, Duvel van Moortsgat, Straffe Hendrik of de Koninck. Het is niet voor niks het beste café van het jaar geweest. Het is een geoliede machine op de achtergrond. De rekeningen kloppen altijd. Verder te vermelden vallen: de waterkaart, de droppot, het terras, de kranten etc.
Al jarenlang kom ik in deze supermarkt. Eerst zat er Super de Boer en C1000 in. Met name C1000 blonk uit bij de aanbiedingen en acties. Sinds kort staat er in de media dat voor medewerkers van supermarkten cursussen georganiseerd worden: "Hoe om te gaan met dementerende of demente klanten." Een nobel streven waarbij men inhaakt op de toenemende vergrijzing van deze maatschappij. Alleen zou men voor mensen aan de kassa ook zo'n cursus moeten organiseren. Wat is namelijk het geval. Alleen in Nederland (bij mijn weten) bestaat het fenomeen van zegels. Als een cassière (kan ook mannelijk zijn) 3x per minuut vraagt: KOOPZEGELS!! HANDDOEKENZEGELS!! wil dat zeggen 180x per uur en ervan uitgaande dat men 8 uur per dag werkt 1440x per dag. Op jaarbasis is dat (ervan uitgaande dat men 200 dagen werkt): 288.000x KOOPZEGELS. Het is dan ook niet gek dat ik ervan gedroomd heb dat een cassière na de echtelijke daad tegen de partner zei: KOOPZEGELS!!!!!
Om deze trilogie over 't Haantje af te maken gaan we terug naar Sambeek 1993. Daar vond een concert in een tent van de in Limburg razend populaire groep Rowwen Hèze plaats. Jongeren gehuld in al of niet afgescheurde T-shirts bestelden een tree bier. In plaats van het op te drinken (daar is het toch voor bedoeld!) was het sport om hiermee te gooien en zoveel mogelijk mensen te raken. Aanvankelijk lukte het mij en mijn metgezellen nog droog te blijven. Maar er was geen beginnen aan. Plotseling kreeg je de volle laag van de andere kant. Er werd ook veel met stro gegooid om het geheel een feestelijk tintje te geven. Daarna gingen we helemaal nat en stinkend naar bier naar 't Haantje. In een normaal café waren wij opgevallen. Hier echter niet!!!!!
Plotseling dacht ik er weer aan. Ik heb ooit gevoetbald voor 't Haantje. Wat al verdacht was, was het verzamelen in 't Haantje. Het lijkt niet de meest geijkte plek om je voor te bereiden op een sportief treffen. Als je gewend bent om 4-2-4 of 5-3-2 systeem te hanteren of de punt naar voren of achteren, was nu zoals de Engelsen/Ieren zeggen: "One for the road" de term die het meest gebezigd werd. Alle 'geselecteerde' spelers dronken zich moed in. Daarna togen wij naar de voetbalvelden van Lindenholt om het 25 jarig huwelijk van iemand luister bij te zetten. Joop en Piet stonden in de achterhoede. Als het zaalvoetbal was geweest zou 1 van de 2 ongetwijfeld in doel hebben gestaan om deze dicht te spijkeren. Wat de uitslag van dit treffen was en wie de tegenstander weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat Joop en Piet kratjes bier bij zich hadden. Je moet er niet aan denken dat dit kostbare vocht niet voorradig is. Dorst? Wat is dat!!!!!
Je had Piet,Joop en Ietje Puyn. Piet en Ietje zijn overleden. Het is een ongezond bestaan. Dagelijks zitten de vaste klanten aan de bar hun beslommeringen door te nemen. Pas nog moest ik heel hard lachen toen een van hen dacht dat de acteur Barry Atsma Harry Batsma heette. Er vonden in het café opnames plaats van de bestseller knielen op een bed violen van Jan Siebelink. Je hoeft in dit café weinig te veranderen om het een jaren 50 uitstraling te geven. In de jaren 70 van de vorige eeuw kwam ik al in dit café om de studiebeurs er doorheen te jagen. Een halve liter was er niet duur. Uit de fles drinken was uit den boze. Als Piet en Joop dit zagen, was de wereld te klein. Ook als men na een aantal waarschuwingen niet vertrok uit het café liet Joop zijn vechtkunst zien. Een carrière als Nederlands kampioen judo is hij misgelopen. Wat ik ook altijd leuk vond, was de advertentie: "GEZOCHT: kamer op loopafstand van het Haantje" en de al of niet ware anekdote dat 't Haantje een dagje uit op zee had bezocht. Iedereen was door de woelige zee ziek geworden behalve mensen uit 't Haantje. Hun maag en lever had al genoeg te verduren gekregen. Tot zover een en ander over 't Haantje. Ik had nog uren door kunnen gaan, maar stop er maar mee.
Ik heb het al heel vaak meegemaakt. Elk jaar opnieuw viert Nijmegen zolang ik me kan herinneren een heel bijzonder feest. Morgen start mijn collega Dave voordat de zon opkomt aan zijn lange tocht door het rijk van Nijmegen. In het halfdonker maken lopers de spieren los. Er heerst voor het startschot een spanning vergelijkbaar met de start van de Tour de France. Doorgewinterde kroegtijgers, ladderzatte studenten en een paar nuchtere Nijmegenaren juichen tijdens de eerste meters. Maar wat alcohol vaak met mensen doet, gebeurt hier niet; geen agressie, iedereen is vrolijk. En zo start elk jaar de Vierdaagse in Nijmegen Oost en ze wandelen net zo lang totdat ze op de Wedren in Nijmegen-Oost het welverdiende kruisje mogen ophalen. Ze komen allemaal thuis in Nijmegen-Oost.
Als je door de Elzenstraat liep naar de supermarkt (Coop) kwam je altijd een hangplek voor jongeren tegen naast de voormalige bibliotheek. Soms zag je jongeren, andere keren een verzameling peuken en blikken. Leuk was dat op de wand waar ze bijeenkwamen stond: "Teacher leave them kids alone." Waarschijnlijk hebben hun ouders de plaat van Pink Floyd (the Wall) stuk gedraaid en was het hun vorm van protest. Recentelijk is deze tekst door een overijverige schilder verdwenen en kunnen kinderen van de volgende generatie weer hun tekst kwijt. Alles stroomt, niets is blijvend. (panta rei, ouden menei zouden de oude Grieken zeggen.)
Waar: Molukkenstraat /Palembangstraat Wat: schoolplein en voetbalveldje Wie: Bruni (10), Janna (10), Floor (9), Nikki (9), Evi (9), Elin (8). Waarom: Er zijn andere kinderen, en het is lekker dichtbij. We blijven hier spelen na school. De school is al een uurtje uit, maar op het plein van basisschool de Blauwe Buut wordt nog druk gespeeld. Bruni (10) hangt met Janna (10) en Floor (9) in de duikelrekken. Ze blijven hier wel vaker spelen na schooltijd, want er zijn altijd andere kinderen. Zoals Nikki (9), Evi (9) en Elin (8), die vandaag naar de bso gaan en ook buiten op het plein spelen. De zes zitten bij elkaar in de klas, in groep 5/6. En wat vinden meiden van deze leeftijd nou het allerleukst? Natuurlijk: “Schoenen!” Ze rennen weg, naar de speelhuisjes aan de rand van het schoolplein. Gaan ze schoenwinkeltje spelen? Pfff, natuurlijk niet! Lachend klimmen de dames bovenop het dak van het grootste huisje. Ze trekken een schoen uit en tellen af: “Eén…twee… drie!” De schoenen vliegen door de lucht en ploffen in het zand. Floor heeft pech: haar schoen is het minst ver gekomen. Ze moet dus van het dak af om de schoenen weer op te halen. Hinkelend zoekt ze de schoenen bij elkaar. “Waar is jouw schoen?” “Die ligt in de bosjes!” “Vang!” Als Floor alle schoenen teruggegooid heeft, klimt ze weer op het huisje. Klaar voor de tweede ronde. 'Schoenen' kunnen de dames alleen na schooltijd spelen: “Van school mogen we niet op de speelhuisjes klimmen.” In de pauzes spelen ze dus vooral bij de 'koprolrekken'. Daar doen ze allerlei trucs – en die gaan verder dan een simpele koprol. De 'chinese wipwap' en de 'wasmachine': deze meiden draaien er hun hand niet voor om. Je kunt wel zien dat de meeste op turnen zitten. Bruni is laatst zelfs kampioen van Gelderland geworden: “Nou, niet van heel Gelderland hoor. Van Midden Gelderland. Of was het nou Gelderland Midden?”. Niet de rekstok, maar de vloer is haar favoriete onderdeel. “Lekker salto's maken.” Een demonstratie zit er op de harde tegels helaas niet in. Maar de dames zijn van meer markten thuis; ze willen ook nog graag wat trucjes op het voetbalveld showen. Daarvoor moeten we naar het 'groep 7/8-pleintje', het trapveldje aan de Palembangstraat. Tijdens schoolpauzes mogen alleen de kinderen uit groep 7/8 naar dit veldje achter het schoolplein. Na schooltijd mag iedereen er spelen, maar deze middag is het rustig. Aan de verre kant rennen twee jongens met rooie koppen achter de bal aan. Als een van beiden scoort, klinkt gelijktijdig gejuich (van de een) en gemopper (van de ander). Om het voetbalveld staat een halfhoog hek, waar de zes meiden met een soort halve radslag overheen duikelen. Ze hebben hun eigen bal meegenomen, en nemen het vrije doel in beslag. Maar tot veel serieuze doelpogingen komt het niet bij de turnmeisjes. Hoewel ze best een aardig schot in hun lenige benen hebben (“zullen we doen wie het hoogst kan schieten?”) blijkt het stalen doel toch vooral aantrekkingskracht te hebben als klauterobject. Ze slingeren als apen aan de bovenste spijlen en gaan er bovenop zitten kletsen: “Ik heb zin in het Buutpodium morgen!” Alle groepen van hun school treden dan op. Hun klas heeft zelf een toneelstuk gemaakt “over dieren die gestroopt worden”. “Eigenlijk is het best wel saai. Maar dat komt omdat we het helemaal zelf bedacht hebben. Dus dat is dan toch wel weer leuk.” Zenuwachtig zijn ze niet. Ze hebben vorige week nog opgetreden voor veel meer mensen. Hun klas speelde mee met het toneelstuk Momo, van jeugdtheater Kwatta. In het openluchttheater in de Goffert. Ook buitenspelen dus, maar dan anders. Demonstratie van 'de Chinese wipwap' (links) en 'schoenen' (rechts). Wil je ook meedoen met deze serie over speelplekken in Oost. Graag! Laat me weten waar jij het liefst speelt. Stuur me een mailtje: marjolijn@schrapfabriek.nl
Poespas aan de Dommervanpoldersveldtweg 71a houdt op 6 juni open huis, tussen 10 en 13 uur. Wij zijn een knus en kleinschalig kinderdagverblijf dat veel bijzondere activiteiten organiseert. Zo werken we sinds 2014 met mindfulness met peuters vanaf 30 maanden, voorleesactiviteiten in samenwerking met het stokstaartje door Hanneke, theatrale activiteiten met “Dans en Genietje” door Liesbeth en werken we met drie wekelijkse thema's die mooi aansluiten bij de belevingswereld van de kinderen. Poespas prikkelt graag ...fantasie en creativiteit van de kinderen. Op onze open dag verzorgen Liesbeth en Hanneke alle twee een gratis workshop. Doen jullie ook meeï Poespas heeft een specifieke babygroep voor kindjes vanaf 3 maanden tot ruim anderhalf en twee peutergroepen voor kinderen tot en met 4 jaar waar nog voldoende plaats is. Nieuwe kinderen zijn meer dan welkom en iedereen die gebruik wil maken na deze kennismaking ontvangt een gratis strippenkaart ter waarde van 140 euro
Waar: Bart Hendrikstraat (Verzetsstrijderswijk) Wat: speeltoestel en bosjes bij 't Bergje Wie: Sieme (9), Lonne (10), Loek (bijna 7), Siebren (7), Isabel en Isa (8). Waarom: Er zijn veel andere kinderen. Het speeltoestel is een beetje saai, maar de struiken eromheen zijn leuk. Ik heb mijn camera nog niet uit mijn tas gehaald, of er verdringen zich al zes kinderen bij het speeltoestel. “Mogen wij ook op de foto? Komen we dan in de krant?” Voor de Wijkkrant willen ze allemaal graag even poseren op 't Bergje – de hooggelegen speelplek achterin de Verzetsstrijderswijk. Maar als de foto gemaakt is, loopt het speeltuintje snel weer leeg. Alleen Sieme (9) blijft onderaan de glijbaan zitten. “Dat klimrek is eigenlijk een beetje saai,” legt hij uit, terwijl hij een Zwitsers zakmes uit zijn broekzak vist. “Ik zit meer in de struiken, om takken te zoeken en wapens te maken.” Onderweg hiernaartoe heeft hij net een goede stok gevonden: recht, droog en – heel belangrijk – stevig. Hij test 'm even op z'n bovenbeen. “Zie je: hij buigt niet door. Hier kan ik een prima dolk van maken.” Terwijl Sieme een scherpe punt aan zijn stok snijdt, komt zijn broertje Loek met vriendje Siebren (7) erbij staan kijken. Een eigen zakmes, dat lijkt deze jongens ook wel wat. “Het is trouwens pappa's mes,” zegt Loek. Gevaarlijk? “Echt niet. Gewoon voorzichtig doen, en de goede kant op snijden, zó dus…” Hij maakt een snijbeweging in de lucht; keurig van zich af. “Weet je wat wij ook durven? Op het huisje klimmen en er dan buiten langs! Wil je het zien?” Loek en Siebren springen op en stormen naar het speeltoestel. Een paar tellen later schuifelen ze voorzichtig over een smal richeltje aan de buitenkant om het speelhuisje heen. “Kijk, dit is dus écht heel gevaarlijk, hè?” Sieme is inmiddels klaar met zijn dolk. Hij wil wel laten zien waar hij zijn wapens bewaart: in een hut-in-wording verderop in de struiken. Ze zijn pas gisteren aan de hut begonnen: Sieme en Lonne (10), samen met twee andere kinderen uit de buurt. Met lange takken hebben ze een eerste omheining gemaakt. “Het is zo nog veel te open. Maar we gaan 'm nog helemaal met takken bedekken.” Er ligt al wel een verzameling speren en dolken met scherpe punten. “En we willen een uitkijkpost, die komt dan daar…” wijst Lonne. Wapens, een uitkijkpost…zijn ze bang voor indringers? En is het dan wel handig dat ik over hun hut schrijf? Sieme haalt zijn schouders op: “Het is niet echt een geheime hut. En ik denk trouwens niet dat iedereen het leest.” Toch houdt hij zijn hut graag een beetje exclusief. Dat merken Loek en Siebren, en even later ook Isa en Isabel (8). Als ze vragen of ze mee mogen doen met de hut krijgen ze een vriendelijk maar duidelijk 'nee' te horen. “Je moet er niet teveel mensen bij betrekken, dan is het geen goede hut meer.” Maar van Lonne mogen ze best meedoen. Dat leidt tot discussie, want wie is eigenlijk de baas van de hut? “Anders zet ik jou eruit, hoor!” “Je kan mij er helemaal niet uitzetten, want de hut was mijn idee.” “Maar alle wapens zijn van mij!” Terwijl Lonne en Sieme kibbelen, lijken de andere kinderen de hut alweer vergeten. Ze hebben een touw ontdekt waarmee je tegen de steile helling op kunt klauteren. Dat moet natuurlijk meteen uitgeprobeerd worden! Naar beneden kan ook via het touw, maar glijden is leuker. Op je kont, of (voor extra uitdaging en een schonere broek) op je voeten. Nee, een klimtoestel-met-glijbaan hebben ze hier eigenlijk helemaal niet nodig. Wil je ook meedoen met deze serie over speelplekken in Oost. Graag! Laat me weten waar jij het liefst speelt. Stuur me een mailtje: marjolijn@schrapfabriek.nl
Op de Hengstdalseweg in oost is een waterafsluiter lek, dit verklaart de al enige tijd verminderde waterdruk in de wijk. Om deze kraan tijdelijk af te kunnen sluiten, moet men normaliter zo'n 40 tot 50 omliggende kranen eerst sluiten. Alleen kan dat in dit geval niet, want bij het maken van de rotonde met de Neptunusring is een belangrijke afsluiter naar zeggen van de Vitens medewerker helaas onder het asfalt verdwenen (foutje bedankt). Nu moesten er zo'n kleine 150 afsluitkranen gesloten gaan worden alvorens deze kapotte afsluiter vervangen kon worden. Zie buurtfoto's
Extreem Oost: de gevaarlijkste kruising Dit is een foto van de gevaarlijkste kruising van Nijmegen-Oost: Prins Bernardstraat - Bijleveldsingel, vlakbij de Wedren. Qua aantal ongevallen staat dit punt zelfs op de tweede plaats van heel Nijmegen, alleen de kruising Burgemeester Daleslaan/Weg door Jonkerbosch telde nog meer slachtoffers in de periode 2007 - 2011. (Meer recente statistieken zijn helaas nog niet voorhanden.) In vijf jaar tijd waren er zes ongevallen met in totaal zes gewonden te betreuren op de kruising van de foto. Het goede nieuws is: er waren geen doden te betreuren. Bovendien is de kruising inmiddels aangepast: er is asfalt in plaats van klinkers en daardoor werd een betere markering met rijstroken mogelijk en een aparte linksaf-strook vanuit de stad. Over verkeersveiligheid is veel goeds te melden. Nederland is een van de veiligste landen van Europa. En het wordt steeds beter. In Gelderland nam het aantal gevaarlijke kruispunten af van 260 naar 75 in tien jaar tijd. Het aantal verkeersdoden in ons land daalde van 3500 naar 570 tussen 1973 en 2013. Dit is te danken aan autogordels, rotondes, gescheiden fietspaden, brommer- en fietshelmen, kreukelzones, alcoholcontroles en allerlei andere innovaties en wettelijke verplichtingen. En de EU wil het aantal verkeersdoden in 2020 nog 'ns gehalveerd hebben!
Pagina's (2): 1 2 Volgende