Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
TRIANON Trianon aan de Berg-en Dalseweg was vroeger een opstapplaats voor de tram richting Berg-en Dal. Voor de eettent tante Koosje gold hetzelfde. Trianon was de plek om het zojuist afgelegde tentamen van sociale geografie/planologie m.b.v. bier te evalueren. Het feit dat ik in dit verband daar zo vaak ben geweest, zegt al genoeg over de studievorderingen. Wat voor mij gold, gold voor een hele generatie. Een hele generatie arbeiderskinderen toog vanuit Brabant/Limburg/Achterhoek richting het ‘rode’ Nijmegen. Je deed van alles behalve waar je eigenlijk voor gekomen was: STUDEREN. De gemiddelde studietijd bedroeg toen ook ongeveer 10 jaar. Je had ook de categorie eeuwige studenten die dikwijls op gevorderde leeftijd nog steeds studeerden (lees stonden ingeschreven). Trianon was toen en is nog steeds een bruin café. Het werd bestierd door de gebroeders de Bruyn. Nu is het overgenomen door het aan de overkant gelegen kollektief café de Kantine wat weer een eetgelegenheid is geworden. Ik kan me nog herinneren dat vroeger achterin wel eens een geografiefeest was waar het heel druk was en het zweet van de muur droop. Het was een multifunctioneel café en is dat nog steeds. Een studente Engels sprak Trianon anders uit en zei: “Try a non”. Om op die arbeiderskinderen terug te komen. De meesten gingen op hun 14e werken en deden dat hun hele leven. Mijn vader zei altijd: “Als je niet wilt leren, ga je maar werken”. Je hield je bezig met zoals de sociologen met dure termen zouden zeggen intra-generatie mobiliteit. Om een tijdsbeeld te schetsen: Ik had een oom die MAVO (toen MULO geheten) had gedaan en als de intellectueel van de familie werd gezien. Als je meer wilt lezen over kollektief café de Kantine adviseer ik "klokken van Kasper" te lezen van Han Oomen/Marcel Rözer.
Baksteen uit de jaren 50 van de vorige eeuw is niet geel. De zijmuur van Lijsterbesstraat 21 is dan ook ooit geel geschilderd. Zoveel jaren geleden dat ook veel straatbewoners het niet anders kennen.Maar waarom geel ?Op een warme donderdagavond in juni vertelde iemand het verhaal. Ergens in de vorige eeuw was de muur om een goede reden wit geschilderd, maar in de loop van vele jaren nogal vuil geworden.Een schilder die de opdracht had om de muur te zandstralen gaf die terug , want het zou erg veel tijd kosten, heel stoffig worden en nog geen schone muur opleveren. Daarna gebeurde er maanden en maanden helemaal niets en dat verbaasde niemand want dat kenden de buren wel van de corporatie of gemeente. "Dan moet je veel geduld hebben." zeiden ze Maar ineens uit het niets kreeg de vorige bewoner van nummer 21 s'avonds een cryptisch briefje in de bus met de tekst "Sorry komt weer in orde "De volgende morgen pas bleek waarom.Op de muur stond in grote okergele letters: HIEP HIEP HOE RAAR, ONZE KIM is 40 JAAR !De buurman van het briefje wilde de muur zoals beloofd ook weer wit schilderen, maar toen bedacht iemand; Is geel niet veel mooier? En dat is niet snel , maar toch weer wel , gewoon gelukt ...Wel heel veel reacties; van " wat een lelijkheid!, tot "prachtig" en "kunnen we niet meer muren opfleuren?"NB de foto is van ma 26 september bij een reportage van N1. Aannemer Jan van de Veerdonk vertelde daarin naar aanleiding van de sloop- en nieuwbouwplannen van Standvast."‘Dit is een prachtige buurt,. ‘Als je hier door de straat loopt hoor je de huizen bijna fluisteren “knap mij op, knap mij op”. " er zit geen scheur in een muur, geen rot in een kozijn en geen kap is zwak. Er zijn wel problemen met geluid en warmte isolatie en comfort, maar die zijn op te lossen." Voor minder dan 60.000 euro per woning"Met renovatie kunnen er nieuwe keukens, badkamers , toiletten en isolatie in. Dat betekent veel wooncomfort, maar vooral veel lagere kosten en lagere huurprijzen dan bij nieuwbouw en ook nog volledig behoud van het wijkkarakter.Bewoners voor renovatie ijveren in september en oktober 2016 nog steeds voor deze oplossing, maar Standvast luistert niet en beweegt nog geen millimeter. zie https://www.nijmegen-oost.nl/nieuws/dreigend-drama-in-hengstdal-3-kijk-naar-de-petitie.html en vervolgartikelen op dewijkwebsite onder de titel Dreigend drama 4 U kunt de bewoners voor renovatie steunen door uw handtekening te zetten met uw mailadres op renovatiehengstdal.petities.nl klikhier
Veel leuke reacties Naar aanleiding van het artikel in De Wijkkrant over De Santenkraam hebben wij veel leuke reacties ontvangen. Dat heeft ons blij verrast en is een stimulans om voorlopig lekker nog een tijdje door te gaan met onze winkel. Een paar reacties willen wij jullie niet onthouden. "Heel wat keren heb ik samen met mijn moeder bij jullie lopen snuffelen en mooie cadeautjes kunnen halen. Een cadeau wat bij De Santenkraam vandaan kwam was eigenlijk op voorhand al geslaagd. Nu komen mijn dochters nog wel eens bij jullie. Hopelijk hebben ze later net zo'n warme herinnering aan jullie winkeltje als ik nu." "Helemaal mee eens . . . jullie zijn de wijk . . .gezellig . . . dat jullie er nog lang mogen zijn !!" "Een leuk verhaal over een van de leukste winkeltjes die ik ken !" "Best een leuk winkeltje ? . . . Een super leuk winkeltje !" "Mooie herinneringen aan dit lieve mooie winkeltje. Als klein meisje ging ik elke week een heerlijk geurend zeepje kopen van mijn zakgeld. Elke dag even kijken in de mooie etalage. Lieve eigenaars en de leukste cadeautjes voor jong en oud." Heel hartelijk dank voor de vele leuke reacties, Wil en Henk, De Santenkraam.
Uit DE VREDES KOFFER www.lalucas.nl Nijmegen Stad van compassie …………………………………………………………………………………………………… Gedenken en Herdenken is niet genoeg! Laats was er bij het Keizer Karel Plein, op het plein voor de Titus Brandsma Memorial, een 'Vredesbijeenkomst'. Georganiseerd door de Nijmeegse moskeeën en Nijmeegse kerkgemeenschappen en vredesorganisaties. Met de uitnodiging om bij elkaar te komen, en even stil te staan bij de 'WereldVredesVlamNijmegen, om de slachtoffers te gedenken van extreem, racistisch en terroristisch geweld, zoals die verschrikkelijke gebeurtenis in Brussel van 22 maart jl. Om een signaal af te geven, om een stem te laten horen, waarin we als vrije burgers, deze daden afwijzen en veroordelen, als een besmettelijke ziekte, die in Afghanistan, Irak en Syrië haar voedingsbodem vindt, middels oorlogsmisdaden en etnische zuiveringen. En dit georganiseerde geweld, gebeurd al zo lang en op zoveel plaatsen in de wereld, dat je er als goedwillende mens, soms moedeloos van wordt. En voor mensen van goede wille zit er niets anders op, dan elkaar aan te moedigen en uit te nodigen, bij elkaar te komen en deze verschrikkelijke gebeurtenissen te gedenken en herdenken, en om een oordeel uit te spreken over de onaanvaardbaarheid van die gebeurtenissen. Maar: komt er dan in mij op, is gedenken en herdenken wel genoeg? Nee, weet ik nu; gedenken en herdenken is niet genoeg! Twintig a dertig jaar geleden gebeurde het ook, en spraken we de verwachting uit, dat het indoctrinerende geweld op zou houden. Tien a vijf jaar geleden gebeurde het weer, en veroordeelden wij de daders, en spraken de verwachting uit, dat nooit meer, laat het alsjeblieft een keer ophouden. En nu, dit jaar weer, in Parijs in Brussel, en op vele andere plaatsen in de wereld, blazen jonge mensen zich op, met vernietigend geweld, om de wereld te overtuigen dat zij het voor het vertellen hebben, vanuit hun eenzijdige totalitaire regime. Al deze gebeurtenissen maken vele mensen radeloos, moedeloos, en somber, en zappen zich weg van het journaal, met de verzuchting, wat kunnen 'wij' er aan doen? Wat kunnen wij doen, wij moeten machteloos toezien, hoe het allemaal gebeurd! Maar is dat wel zo? Is het wel zo, dat wij niets kunnen doen? Ik begon mijn verhaal met de opmerking; is 'Gedenken en Herdenken' wel genoeg? Die opmerking heb ik kunnen maken, omdat er in mij een overtuiging is ontstaan, dat een ieder van ons, er wel degelijk 'iets' aan kan doen, ook al is het maar klein. Wij kunnen 'samen' een 'tegenbeweging' in gang zetten, op nationaal en mondiaal niveau, tegen de vele geweldsprikkels in, die ons doen aanzetten te denken dat het 'normaal' is, en dat een samenleving niet meer zonder dat geweld kan. Is het wel zo, dat wij daar niets tegen kunnen doen? We zijn met 17 miljoen Nederlanders of ingezetenen, en ieder moment van de dag, kunnen wij ons zelf afvragen, wat heb ik, wat hebben wij gedaan, om 'vrede' te bewaren in eigen huis, buurt, dorp of stad? En elk moment van de dag, kunnen wij ons zelf afvragen, wat heb ik, of wat hebben wij, ertoe bijgedragen, dat onvrede of agressie, in ons huis, straat, dorp of stad, zich heeft kunnen ontwikkelen, of blijft voortbestaan, in Nederland of de rest van de wereld? Wat wij daar voor nodig hebben, om dat te kunnen doen, daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben, dat is: Moed en enthousiasme, geduld, vastberadenheid, respect voor het andere, vriendschap en vertrouwen, mededogen en rechtvaardigheid. Gedenken en herdenken is niet genoeg. Het is daarbij van belang dat wij 'over' de 'tijdsbegrenzing' van ons bestaan, heen kijken. Het gaat er dan om, dat het resultaat van vandaag, van hetgeen wat we doen, voor vrede en veiligheid, we niet mogen verwachten dat het morgen al resultaat heeft. Nee, zo werkt dat niet, daar gaat een zekere tijd overheen. Met over die tijdgrens heen kijken wordt bedoeld, dat wat we vandaag 'ten goede doen', dat dit in de toekomst haar vruchten zal afwerpen. Wat wij kunnen doen, zijn de prikkels wegnemen, die in onze samenleving en maatschappij, waarneembaar zijn, en dat we daar een mening over uitspreken. Het belang daarin, wordt volgens mij ernstig onderschat. En het is niet de bedoeling om via individuele acts, de 'wereld te verbeteren', maar; door in een gezamenlijke inspanning, onze hedendaagse 'mentaliteit', ten gunste van 'vrede en veiligheid' samen te beïnvloeden, te veranderen. Wat van ons gevraagd wordt is: elkaar tegemoet treden met een open vizier, en vanuit een christelijke/humanistische, en religieuze eerlijkheid. Middels ons denken en doen, af wegen; wat we aan goed en kwaad binnen onze maatschappij en samenleving aan het doen zijn. Dat kunnen we bereiken door dialogen aan te gaan met hen die verantwoordelijk zijn, voor wat gebeurd in onze maatschappij en samenleving. Zaken die destructie en negativiteit veroorzaken, deze herkennen en deze ter discussie stellen. Laten we bewakers van vrede zijn! Sterker nog, ik wil u, lezer van dit verhaal uitnodigen mee te doen. Laten we het alsmaar tegen elkaar blijven zeggen, wat kunnen wij gewone burgers van dit land doen om de vrede te bewaken? Zeg het mij, ik zeg het jou, dan zeggen we het voort, jouw positieve inzichten, worden de mijne, en de mijne worden de jouwe, en zo kunnen we 'samen' beginnen aan een nieuw tijdperk, dat heden begint, en straks toekomst wordt. Zingeving en levensbeschouwelijk verhalen kunnen ons daarbij helpen, om een nieuwe, tastbare en zichtbare werkelijkheid te creëren. Laten wij dit plan, deze toekomst verwachting, door vertellen aan onze kinderen, aan onze verwanten, opdat onze alertheid van nu, zich uiteindelijk zal profileren in vrijheid en levenszin in de toekomst. Aan mensen wordt gevraagd 'vrede te leren' en de 'tekens' te duiden, waardoor vrede een blijvende werkelijkheid kan worden. Dat kunnen wij doen door liefde, aandacht en mededogen. Anthoon La Lucas Pasen 26 maart 2016 Nijmegen www.lalucas.nl/vrededoen.htm
In Nijmegen-Oost wordt aandacht besteed aan het landelijke programma 'Ik Pas', 30 of 40 dagen zonder alcohol. Irmgard Poelmans (Iriszorg, afdeling Preventie) en Vivian Wilschut (Sociaal Wijkteam Nijmegen-Oost) doen zelf mee aan de actie. Irmgard en Vivian laten via een blog weten hoe het hun vergaat. Blog 3: het einde Blog Irmgard Nog 7 dagen Ik moest dus even een pas op de plaats maken met al die frisdrank en snoep. En dat is aardig gelukt. Alleen lekkere frisjes op momenten dat ik normaal alcohol zou drinken. En nu is het vrijdagochtend, ik verheug me nu al op het blikje Gingerbeer bij het eten. In een blikje Gingerbeer zit geen alcohol, maar wel vier keer zo veel calorieën dan in een glas wijn! Die twee kilo zijn er nog niet vanaf: Ik hou het nu op 1 kilo spiermassa en 1 kilo vet. In het begin van de 40 dagen zonder alcohol was ik er best veel mee bezig, ook gewoon overdag. Dat is nu wel weg. Het afgelopen weekend was ook minder moeilijk: ik wen er aan en ik ben er op voorbereid. Ik weet dat ik het lastig krijg op het moment wanneer er wijn op tafel komt, dan ik zorg voor een alternatief en de zin is zo voorbij. Het lastigste moment van deze week was toen ik na mijn werk thuis kwam en er onverwacht visite was. Er was een fles wijn opgetrokken. Toen was de verleiding groot. Op onverwachte momenten kan je je moeilijk voorbereiden. Ik weet dat ik geen verdrietdrinker ben en dat werd deze week ook bevestigd. Dinsdagavond moest ik mezelf echt even bij elkaar pakken na de gemiste strafschop van Narsingh. Voor de niet voetbalkenners of PVS-fans: PSV speelde een belangrijke wedstrijd tegen Atletico Madrid. Het was 0-0 na de verlenging en na de 7e strafschop ging het mis. Ik had écht geen behoefte aan drank. En als ik dit nu opschrijf word ik er met terugwerkende kracht weer een beetje ellendig van. En ook nu heb ik géén behoefte aan drank. Ik ga vol goeie moed aan de laatste week beginnen en volgende week komt de laatste blog met de conclusies van 40 dagen zonder alcohol. De laatste week En was ie lekker? Voorbeeld: een feestje bij mijn tante die 75 werd. De enige die niet dronk, maar totaal geen item. Feestjes niet drinken Door de week zo min mogelijk Minder het gevoel hebben dat het moet Alleen maar positieve reacties, meer mensen tegengekomen die niet drinken Goed om een keer een gewoonte te veranderen Ik kan een blog schrijven! Blog Vivian Voor herhaling vatbaar Ik Pas, 40 dagen zonder alcohol is afgelopen. Wat heeft 40 dagen niet drinken en niet snoepen mij gebracht? Ik ben mij vooral bewust geworden hoe onbewust ik snoep en alcohol drink. Ik doe veel op de automatische piloot, ben blijkbaar een gewoontedier. Op borrels, feestjes, bij vrienden, tijdens een etentje in een restaurant: ik drink omdat ik dit gewend ben. Op vrijdag gaat de zak M&M's open, omdat we dat altijd doen. Als er in een vergadering een zak bonbons rond gaat, zit er al een in mijn mond voordat ik er erg in heb. Bijzonder om dit te doorbreken. Na de 40 dagen ben ik bewuster gaan snoepen, en alcohol heb ik zelfs nog niet gedronken! Dat is overigens geen doel van mij, ik heb er alleen geen behoefte aan gehad. Ik vind de 40-dagen periode voor herhaling vatbaar, de volgende keer ga ik, denk ik, nog iets toevoegen; bijvoorbeeld 40 dagen geen Facebook, of 40 dagen geen tv/Netflix. Gelukkig heb ik nog een heel jaar om dat uit te werken!
In Nijmegen-Oost wordt aandacht besteed aan het landelijke programma 'Ik Pas', 30 of 40 dagen zonder alcohol. Irmgard Poelmans (Iriszorg, afdeling Preventie) en Vivian Wilschut (Sociaal Wijkteam Nijmegen-Oost) doen zelf mee aan de actie. Irmgard en Vivian laten via een blog weten hoe het hun vergaat. Blog 2: over de helft! Blog Irmgard Dag 20! 40 dagen zonder alcohol Ik ben op de helft, mooi. Tot nu toe valt het mee en ook weer tegen. Het zijn maar een paar momenten en meestal is de zin na een paar minuten weer voorbij. Het moeilijkste moment was zaterdagavond. Mijn man had lekker gekookt, daar hoort een wijntje bij. Als ik de afspraak 40 dagen zonder alcohol met niemand anders gedeeld zou hebben, zou ik zeker gedronken hebben. Ik vind het geen enkel probleem om op zaterdagavond een glas wijn bij het eten te drinken. Ik heb zelf zitten twijfelen om het gewoon stiekem te doen. Na de 40 dagen ga ik ook zonder enkel schuldgevoel hier enorm genieten. Ik heb de tip; 'zorgen voor een alternatief' zeker opgepakt en een enorme partij frisdrank ingeslagen. Op de foto staat rechts wat ik al op heb en links wat ik nog in huis heb. Dat blijkt ook een keerzijde te hebben: maandag bleek ik 2 kilo te zijn aangekomen! Ik ben qua smaakontwikkeling eigenlijk nooit echt volwassen geworden. Je kunt me wakker maken voor roze koeken, gesuikerde banaantjes, cola en MacDonalds. Ik heb er heel lang over gedaan om van mijn colaverslaving af te komen. Nu doe ik mee met 40 dagen zonder alcohol en vind omdat ik in het weekend geen alcohol drink, dat ik een lekkere frisdank met een gevulde koek verdien, op woensdagmiddag. En dat klinkt nu heel dom, maar ik heb mezelf zo echt voorgelogen. Ik kan er bij cliënten wel eens verbaasd over staan hoe ze zichzelf zo voor de gek kunnen houden. Ik doe het zelf net zo erg. Vanaf nu mag de vervangende fris alleen op momenten dat ik normaal alcohol drink. Ik ben een maand geleden ook gestart om tijdens het hardlopen wat meer spierversterkende oefeningen voor mijn bovenlijf te doen. Het kan ook zijn dat die twee kilo gewoon spiermassa is! Blog Vivian: Vakantie en Ik Pas Yes, ik heb vakantie! Even tot rust komen, uitslapen, afspreken met vrienden, etc. En dat alles zonder alcohol te drinken en te snoepen. Iedereen weet nu ondertussen dat wij (mijn vriend en ik) meedoen aan 40 dagen zonder alcohol (en snoepen). Maar nu ik vakantie heb en het zonnetje begint te schijnen merk ik dat ik het zelf lastiger vind. Zo spreek ik meer af met vrienden/familie en onderneem ik meer activiteiten. Zo zat ik gisteren op een terras in Scheveningen in de zon. Bij de thee kreeg ik automatisch een koek en later op de middag stapte iedereen op het terras over op bier/wijn. Dan krijg ik daar ook zin in. Gelukkig heb ik ondertussen een goed alternatief gevonden. Alcoholvrij bier, of nog beter: Radler 0,0%. Dit vind ik oprecht lekker en zo voelt het toch alsof ik mee kan doen met de rest. In de trein terug van Scheveningen hoorde ik toevallig twee passagiers praten over '40-dagen vasten' en wat hun overwegingen waren om wel/niet mee te doen. Een passagier gaf aan 40 dagen niet te Facebooken, de andere had nog nooit gehoord van het initiatief en wilde nadenken over 40 dagen niet snoepen. Leuk om te horen dat het leeft!
In Nijmegen-Oost wordt aandacht besteed aan het landelijke programma 'Ik Pas', 30 of 40 dagen zonder alcohol. Irmgard Poelmans (Iriszorg, afdeling Preventie) en Vivian Wilschut (Sociaal Wijkteam Nijmegen-Oost) doen zelf mee aan de actie. Irmgard en Vivian laten via een blog weten hoe het hun vergaat. Blog 1: de start. Blog Irmgard Ik Pas! 'Waarom doe jij zelf niet mee?' Op die vraag van mijn collega van het Sociale Wijkteam Nijmegen Oost. antwoordde ik meteen JA, natuurlijk. En voor ik het me realiseerde doe ik nu mee aan de actie 40 dagen zonder alcohol. Daarna ging ik pas nadenken: ik heb nu ja gezegd, maar wat betekent dat eigenlijk. ´Ik doe in ieder geval niet mee', de reactie van mijn vriend. Oke, dat was dan ook duidelijk. Als preventiewerker ben ik in Nijmegen betrokken bij de actie. Wij maken reclame en proberen zoveel mogelijk mensen over te halen om mee te doen. Dus waarom zou ik dan zelf niet meedoen? Toch bleef ik twijfelen. Toen heb ik een interview gegeven aan de wijkkrant Nijmegen-Oost en daar heb ik gezegd dat ik meedoe. En tijdens de startbijeenkomst vorige week, was mijn motivatie er ook echt: ik doe mee! Nou lijkt het net alsof ik een notoire alcoholdrinker ben, maar dat is helemaal niet zo. Ik drink meestal op vrijdag en op zaterdag tijdens het eten. En dan gaat het om 1 of hooguit 2 glaasjes wijn. Toch denk ik op vrijdagmiddag vaak al aan het moment dat ik die wijn ga drinken. En die gedachten wil ik echt niet hebben. Dat slaat nergens op. Ik wil dit stramien doorbreken. Ik zie er ook niet echt tegenop. Ik ben ook niet bang van de reacties van anderen. Tuurlijk heb ik de komende 40 dagen feestjes, maar ik drink toch al weinig, dus het kan best dat anderen het niet eens merken. Ik ben volgens mij meer een eenzame drinker… De actie begint op de woensdag na de Carnaval (10 februari), maar ik ben die week met vakantie, dus ik start op zaterdag, en dan eindigen mijn 40 dagen, 3 dagen later. Ik doe mee! Jij kunt ook nog meedoen! Kijk maar eens op ikpas.nl Enne ik houd jullie op de hoogte! Blog Vivian 40 Dagen zonder Alcohol Via het Sociaal Wijkteam kwam ik voor het eerst in aanmerking met het project 'Ik Pas' (www.ikpas.nl), 30 of 40 dagen zonder alcohol. Meteen vind ik dit een interessant project: ook bij mij gaat het drinken van alcohol soms onbewust (bijvoorbeeld op borrels) en ook ik heb een sleur als het gaat om mijn 'donderdagavondwijntje'. Ik heb al eens eerder nagedacht om te gaan ' vasten' na de carnaval, de sleur te doorbreken. Dus nu het project op mijn pad kwam, zei ik meteen: “ Ik doe mee!”. Maar wat betekent dit eigenlijk voor mij? Ik vind mijzelf een gematigde drinker. Ik drink vast op de donderdag, en als ik bij vrienden/familie ben. Bij zowel mijn vrienden als familie is alcoholgebruik volledig geaccepteerd en wordt het geassocieerd met gezelligheid. Ik ben nieuwsgierig hoe het voor mij zal zijn om 'nee' te zeggen, hoe het fysiek met mij zal gaan (ik lees reacties op de website van www.ikpas.nlover beter slapen, fitter voelen en afvallen) en hoe mijn omgeving reageert op mijn deelname. De eerste uitdaging is al in zicht, namelijk een familiediner met een gereserveerd wijnarrangement. Ik ben benieuwd!
Het is dat ik er zo graag kom, anders had ik de Albert Heijn op zaterdagen en rond de feestdagen graag gemeden. Niet vanwege de drukte of het gebrek aan assortiment. Zeker niet vanwege het diverse publiek en alle kennissen die ik er vaak tegenkom. En al helemaal niet vanwege de goede service en korte afstand tot mijn woning. Het is de haag van verkopers, daklozen en collectanten waar je je vaak doorheen moet worstelen, die me tegenstaat. Ik heb niets tegen een goede krant, mooie initiatieven als Hello Fresh, de daklozenkrant of een collectant die vrijwillig inzamelt voor de hart- of nierstichting. Maar ze doen een ongevraagd appèl op je. En dat levert me elke keer weer een gewetensconflict op. Erop ingaan kost me tijd en ongetwijfeld geld. Ik moet snel over iets beslissen, voel me onder druk gezet en koop iets wat ik helemaal niet wil. Maar mijn geweten is voor even gesust. Precies het effect wat deze verkopers beogen. Of ik loop er, zonder iets te zeggen aan voorbij, met het risico op een boze blik of verontwaardigde reactie. Mijn winkelmoment is verstoord. Eenmaal achter de toegangspoortjes moet ik terugschakelen op de winkelmodus: waarvoor was ik hier ook weer? Oh ja, bananen en yoghurt. De stemmen van de 'verleiders' galmen nog na in mijn hoofd. De korte ontmoetingen hebben mijn humeur beïnvloed. Ik wil ze best wat geven maar niet nu. Ik kies veel liever thuis, op mijn gemak, wie en hoe... Ik merk pas dat ik tegen mezelf aan het praten ben, als een jonge man me bij het brood wat vreemd staat aan te kijken. Maar de immer glimlachende muzikant voor de ingang kan ik echt waarderen. Al speelt hij urenlang hetzelfde loopje op zijn gitaar, hij valt me niet lastig, bedelt niet om mijn geld en spreekt me niet aan. Hij knikt me alleen maar vriendelijk toe. Juist daarom verdient hij mijn sympathie en lach ik graag naar hem. Hem stop ik met plezier zo nu een euro toe. Ik waardeer zijn bescheidenheid en prettige aanwezigheid. Hij geeft zonder te vragen. Daar zouden anderen nog wat van kunnen leren!
Pagina's (1): 1