We interviewden vorig jaar een aantal emigranten-wijkbewoners om te vragen wat ze van de buurt en ons land vinden. Maar er zijn ook wijkbewoners die zelf vertrokken zijn naar een ver oord. Petie en John deden dat voor de helft. Ze zegden hun banen op en begonnen een nieuw leven onder de Griekse zon.
Dit verhaal van Loes Wijffels kun je lezen in de Wijkkrant van april, vorige week verspreid over 16.000 huishoudens. Foto: Marc van Kempen.
Het wandelpad
Ze reisden altijd al graag en gingen, naast hun banen in het onderwijs, zoveel mogelijk op pad. Petie van Dinter (57) en John Reintjes (55) uit de Van Slichtenhorststraat ontdekten op een dag de ‘Korfu-trail’, een lange wandelroute door de prachtige natuur van het Griekse eiland. Ze besloten in 2004 de tocht een keer te maken aan de hand van een boekje. Petie en John hadden al een tijdje zin in iets nieuws en lieten onderweg hun oog vallen op de vele ruïnes langs het pad. Al wandelend ontstond het idee om in een daarvan een bed & breakfast te beginnen. In de zomer van dat jaar gingen ze terug en leerden Engelsen kennen die op Korfu wonen. Ook maakten ze kennis met de schrijver van het wandelboekje. Het stel werd zo enthousiast dat ze de stoute schoenen aantrokken en in 2005 een sabbatical van driekwart jaar opnamen. Ze bekeken alle mogelijkheden om op Korfu een huis te kopen maar kwamen er uiteindelijk niet uit. John: “Het is een doolhof aan vage familierechten en bureaucratie in de Griekse huizenwereld. We hadden iets op het oog maar het was duur en bleek erg vochtig te zijn. Bovendien is Korfu een echt zomereiland. In de winter kun je er niet eens komen met een vliegtuig. Na een half jaar lieten we het idee weer los en zijn we andere delen van het land gaan bekijken en vervolgens naar Nieuw-Zeeland gevlogen.”
Micro Hollandia
Terug in Nederland begon het toch weer te kriebelen. Petie en John hadden de Peloponnesos, het gebied ten zuiden van Athene, wel erg mooi gevonden. De huizen die ze daar zagen bleven in hun hoofd zitten. In de zomervakantie vlogen ze weer terug en werden gevraagd om op een huis in Marathea op de Peloponnesos te passen. Aan de rand van hetzelfde dorp, op een prachtige plek, stond een huis in aanbouw. Het bleek van Nederlanders en was te koop. Petie en John besloten ervoor te gaan. In 2007, na veel papierwerk, kwam het huis eindelijk in hun bezit.
Petie: “Ons idee was om ons huis in Boxmeer, waar we destijds woonden, te verkopen en dit Griekse huis ondertussen af te bouwen en te gaan gebruiken om gasten te ontvangen. De verbouwing bleek erg duur uit te vallen en tot overmaat van ramp kregen we het huis in Nederland niet verkocht. Gelukkig vonden we een Grieks/Nederlands stel dat ons kwam helpen bij de verbouwing. Terwijl de meubelen intussen al naar Griekenland waren gestuurd, moesten we nog drie jaar in Nederland blijven werken. In 2011 vonden we eindelijk een koper voor onze woning en konden we verhuizen naar Marathea. Er wonen nu verschillende landgenoten in het dorp. De Grieken noemen het daarom ‘Micro Hollandia’.”
Mix van beide
Uiteindelijk heeft het avontuurlijke stel het anders geregeld dan ze aanvankelijk van plan waren. Ze zijn nu, rond de zomer, zes maanden in Nijmegen. Aan de Van Slichtenhorststraat delen ze een huis met een ander stel dat juist in die periode in Portugal woont om wijn te verbouwen. In de zomer werken Petie en John voor de staatsexamens, het CVTE. Petie: “Mensen die niet op een school zitten en leerlingen uit het speciaal onderwijs kunnen namelijk niet meedoen aan reguliere examens. Het CVTE organiseert deze daarom voor ze.”
Hun Griekse huis verhuren Petie en John dan als vakantiewoning. ’s Winters verblijven ze in Marathea en maken olijfolie op hun land, die ze op de markt in Nijmegen verkopen. John: “Die mix bevalt ons heel goed. Werk vind je amper in Griekenland. Bij het huis lag echter een verwilderde olijfboomgaard. Van de Grieken hebben we geleerd hoe je moet snoeien en oogsten. Iedereen in het dorp komt elkaar helpen. Inmiddels hebben we een klein bedrijfje en gaat de olie jaarlijks op transport om hier in verkopen. In Griekenland lukt dat niet: iedereen heeft er zijn eigen olie.”
Petie: “Mensen vonden het hele avontuur erg dapper van ons. Vooral dat je zomaar je baan opgeeft. Maar zoiets groeit en als je er eenmaal mee bezig bent, kun je bijna niet meer terug. Zo gaat dat. En we hebben er nooit spijt van gehad. In de tien jaar van dit hele proces hebben we heel veel mensen leren kennen en aardig Grieks leren spreken.Wat erg handig is, want de dorpen lopen leeg en de ouderen die achterblijven spreken geen andere talen.”
John: “Het klimaat is er zo heerlijk: ook in de winter is er veel zon en bloeit er heel wat. De natuur is prachtig. We zijn echt gegrepen door het gebied. Van Roemenen die er wonen leren we welke kruiden in het wild je kunt gebruiken.”
Na zes maanden vindt het stel het erg leuk om in Nijmegen terug te komen en bijvoorbeeld naar de film, festivals of uit eten te gaan. Hun droom is om wandelvakanties te gaan organiseren en een dorpscafeetje te beginnen. Bij hun huis is onlangs een amphitheater gemaakt. John wil er muziekoptredens gaan verzorgen. Muzikanten uit Nijmegen zijn welkom! Hij heeft ook een muziekstudio in het huis gebouwd.
Petie: “Het huis hebbben we Polyorea genoemd, wat letterlijk ‘veel mooi’ betekent. Ook de olijfolie heet zo. Over onze Griekse avonturen schrijf ik graag columns. Ze worden geplaatst in een Boxmeers krantje. Wie weet ga ik in de zomer ook wel schrijven voor deze Wijkkrant!”
Villagriekenland.com